ก็พลอยนึกถึงรสชาติของตัวอ้นย่างขึ้นมาอีกครั้ง
“ท่านย่างตัวอ้นเช่นนี้ทุกครั้งเลยหรือ” นางถามเสียงเบา
“ใช่ วิธีนี้ง่ายที่สุดแล้ว แต่ตัวอ้นจับยากนัก กว่าจะได้กินสักครั้งต้องลำบากไม่น้อย เพราะงั้นข้าเลยไม่ค่อยได้กินบ่อย” กู้ฉางสุ่ยพูดพลางเคี้ยวเนื้อตัวอ้นเต็มปาก เสียงอู้อี้ไม่น้อย
เถียนฮวนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างขึ้น
กู้ฉางสุ่ยมองเห็นเข้า รีบกลืนเนื้อในปากลงแล้วเอนตัวเข้ามาใกล้ “เจ้าคิดวิธีปรุงเนื้อตัวอ้นออกแล้วใช่หรือไม่”
เถียนฮวนพยักหน้า “อืม พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าตัวตำบลอยู่แล้ว เช่นนั้นเราก็ซื้อเครื่องปรุงกลับมาเพิ่มอีกหน่อย ข้าจะลองดูว่าทำอย่างไรถึงจะทำให้ตัวอ้นอร่อยที่สุด”
“ดีเลย!” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้ารับ “วันนี้ท่านพ่อให้ข้ามาสองร้อยยี่สิบเหวิน แค่นี้ก็น่าจะพอใช่หรือไม่”
“แน่นอนว่าพอ” เถียนฮวนพยักหน้า
พวกเขาพูดคุยกันจนกระทั่งกู้ฉางสุ่ยกินเนื้อตัวอ้นที่เหลือจนหมดเกลี้ยง
น้ำมันตัวอ้นในขวดกระเบื้องก็เย็นลงแล้ว ทั้งสองจึงรีบเก็บข้าวของ ปูที่นอนให้เรียบร้อย แล้วเอนตัวลงนอนหลับไปทันที
