เอ่ยเสียงเบา “ตัวอ้นย่างนับเป็นของดี แค่ย่างอย่างง่ายๆ รสชาติยังอร่อยเสียจนอยากกินซ้ำ คนพวกนั้นจะเทียบอะไรได้”
พรืด!
กู้ฉางสุ่ยถึงกับหลุดหัวเราะออกมา
“ตอนนี้เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง”
“ดีขึ้นเยอะแล้ว” เถียนฮวนพยักหน้า ก่อนจะกัดตัวอ้นย่างอีกหลายคำ ยิ่งกินก็ยิ่งรู้สึกว่าเนื้อนุ่มแน่นชุ่มฉ่ำ หอมฟุ้งติดปลายจมูก รสชาติติดปลายลิ้น แม้แต่หนังตัวอ้นที่หนาเสียขนาดนั้นกลับมีรสชาติอร่อย ไม่เลี่ยนเลยแม้แต่น้อย กินไปกินมายิ่งรู้สึกติดใจ จนเผลอกินไปตั้งครึ่งตัว
นางพรูลมหายใจออกมา ร่างกายพลันรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นกู้ฉางสุ่ยนั่งยองๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังยิ้มมองนางอยู่
รอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขาจางลงไปมากแล้ว แต่ก็ยังพอมองเห็นอยู่บ้าง
ชายหนุ่มนั่งจ้องนางด้วยท่าทางเซ่อซ่า บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใสซื่อ บรรยากาศรอบตัวทำให้เขาดูเป็นคนซื่อๆ น่าตลกไม่น้อย
เถียนฮวนเผลอยิ้มออกมา นางยื่นตัวอ้นย่างไปให้เขา
“ท่านก็ลองกินบ้างสิ! ข้ากินพอแล้ว”
กู้ฉางสุ่ยไม่เกรงใจ รีบรับไปแล้วก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
กลิ่นหอมของไม้ไผ่ยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ เถียนฮวนเห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนั้น นาง
