เถียนฮวนโกรธจนสีหน้าแปรเปลี่ยน กู้ฉางสุ่ยรีบคว้ามือของนางไว้
“วางใจเถิด ข้ารู้ดี ข้าจะไม่ทำอันใดบุ่มบ่าม” เถียนฮวนรีบพยักหน้าให้เขา
วันนี้พวกเขาได้ปะทะกับพี่น้องตระกูลเจียง แม้จะชนะ แต่ร่างกายกลับบอบช้ำไม่น้อย
บัดนี้สองสามีภรรยาเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจรับมือเรื่องวุ่นวายอื่นใดได้อีก เพราะฉะนั้น แม้จะต้องเผชิญหน้ากับวาจาเย้ยหยันถากถางจากกู้ฉางเจี๋ยและสหาย คนทั้งคู่ก็ตัดสินใจเมินเฉย
พวกเขาค่อยๆ ประคองกันหลบเลี่ยงฝูงชนไป ตั้งใจจะกลับบ้านโดยไม่ปริปากพูดสักคำเดียว ทว่ายามที่เดินสวนกัน กลุ่มของกู้ฉางเจี๋ยหัวเราะเย้ยหยันเสียงดังลั่น
“ก็แค่สามีภรรยาสวะที่เก่งแต่แผดเสียงกล่าววาจากลับกลอก ไร้ปัญญา วันๆ เอาแต่อาศัยเกาะแข้งเกาะขาหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยก็เท่านั้น”
ตึง!
เถียนฮวนหยุดกึก ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เถียนฮวนโกรธจนถึงขีดสุด นางหัวเราะเย็นเยียบ “ยังไม่ได้สอบผ่านเป็นซิ่วไฉด้วยซ้ำ กลับกล้าวางท่าราวกับเป็นซิ่วไฉเสียแล้ว ในอดีตปัญญาชนมาเยือนบ้านข้ามีไม่น้อย ข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว พวกที่จงใจข่มผู้อื่นเช่นพวกเจ้า สุดท้ายแล้วกลับไม่เหลือสิ่งใดเลย!”
“ท่านว่าอันใดนะ!”
กู้ฉางเจี๋ยขึ้นเสียงสูงทันที
เถียนฮวนหันกล
