้อย่างไร อีกอย่าง เรื่องของเจี๋ยเกอเอ๋อร์…เฮ้อ! พวกข้าอับจนปัญญานัก ไม่ว่าจะพูดสิ่งใด ล้วนเป็นความผิดของพวกข้า พวกเจ้าเอาแผ่นแป้งเหล่านี้ไปประทังค่ำคืนนี้ก่อนเถิด”
พูดจบ นางก็รีบหันหลังเดินจากไป
เพียงไม่นานหลังจากนั้น สตรีคนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็มาเยือน แต่ละคนล้วนหิ้วตะกร้าไว้ที่แขน ข้างในมีทั้งหมั่นโถว แผ่นแป้ง และของกินอื่นๆ บางคนถึงกับเอาผ้าห่มใหม่เอี่ยมมาให้ยืม
เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ข้าวของที่ชาวบ้านนำมาก็วางกองสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก
เห็นน้ำใจของชาวบ้านเหล่านี้ เถียนฮวนก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย
“ช่างเถอะ คืนนี้เราก็ไม่มีทางเลือกแล้ว กินอะไรง่ายๆ แล้วค่อยสกัดน้ำมันตัวอ้นเพื่อทำยาสำหรับแผลถูกลวก พรุ่งนี้เช้าจะได้เอายาไปส่งที่ตัวตำบล จากนั้นค่อยแวะซื้อเนื้อสัตว์กลับมาด้วย ท่านต้องกินของดีๆ บำรุงร่างกายสักหน่อย”
ดีที่เครื่องมือสำหรับขุดสมุนไพรยังอยู่ในสภาพดี ไม่ถูกพวกกู้ฮวาจือรื้อค้นจนพังไป เพราะฉะนั้นนางยังแปรรูปสมุนไพรได้
แม้เวลานี้จะลำบากเพียงใด นางก็ยังคิดจะดูแลเขา
กู้ฉางสุ่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ รีบพยักหน้า “อืม ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
