้อย่างไร ตอนนี้ขอแค่เจ้าไม่เป็นอันใด ข้าก็วางใจแล้ว”
หัวใจเถียนฮวนราวถูกคลื่นอารมณ์ซัดสาด ปั่นป่วนจนมิอาจสงบ
“ท่าน...”
นางไม่รู้ว่าจะตอบกลับเช่นไร พลันเสียงท้องร้องโครกครากดังลั่น กู้ฉางสุ่ยหน้าแดงจัด ยกมือกุมท้องพลางว่า “ข้าหิวแล้ว”
เถียนฮวนยิ้มกว้างอย่างลืมตัว
“แต่ว่า…เตาไฟด้านนอกถูกพวกเขาทำพังไปแล้ว ถ้วยจานก็แตกกระจัดกระจาย น้ำแกงกับขาหมูก็ถูกขโมยไป เหลือเพียงข้าวสารกับแป้งข้าว ข้าจะปรุงอาหารใดได้เล่า” นางสูดลมหายใจเข้าพลางกล่าวด้วยเสียงสะอื้น
ระหว่างที่พูดกันอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงสตรีดังมาจากด้านนอก
“สุ่ยเกอเอ๋อร์ ภรรยาสุ่ยเกอเอ๋อร์อยู่บ้านหรือไม่”
“มาแล้วๆ!” เถียนฮวนรีบขานรับ นางเช็ดหางตาอย่างลวกๆ แล้วเดินออกไป พบว่าผู้มาเยือนคือสตรีนางหนึ่ง ในมือถือตะกร้า
เมื่อสตรีนางนั้นเห็นดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ของเถียนฮวน นางก็พรูลมหายใจออกมา หยิบห่อกระดาษจากในตะกร้ายัดใส่มือเถียนฮวน
“วันนี้พวกเจ้าถูกกลั่นแกล้ง พวกเรารู้กันหมด แต่เจ้าก็รู้ว่าบ้านพ่อแม่สามีเจ้าทำโรงสกัดน้ำมัน คนทั้งหมู่บ้านต้องพึ่งน้ำมันบ้านพวกเขา ถ้าพวกข้าเข้าข้างพวกเจ้า วันหน้าพวกเขาจะให้แต่กากน้ำมัน แล้วพวกเราจะอยู่ได
