ิ่งเจ็บใจ
ขณะใช้มือนวดบรรเทาอาการบาดเจ็บให้เขา นางมิอาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย
เมื่อทายาเสร็จเรียบร้อย นางจึงเก็บขวดยากลับเข้าที่ “ท่านพักเถิด ข้าจะไปต้มน้ำให้ท่านได้เช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อย”
ทว่ากู้ฉางสุ่ยกลับคว้ามือนางไว้แน่น
“เจ้าอย่าไปไหนนะ”
เถียนฮวนไม่หันกลับมา “ท่านอยากพูดก็มาเถิด ข้าฟังอยู่”
“เฮ้อ…!”
เขาถอนหายใจยาว รั้งร่างนางกลับเข้ามาในอ้อมแขนแน่นไม่ยอมปล่อย จ้องมองดวงตาคู่งามที่แดงก่ำแล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้นาง
เถียนฮวนรีบเบือนหน้าหลบจะเช็ดเอง ทว่ากู้ฉางสุ่ยไม่ยินยอม
เขาลงมือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างหมดจด แล้วจึงพูดเสียงเบา “เจ้าเป็นภรรยาข้าได้ไม่ถึงเดือน แต่กลับทำให้เจ้าต้องร้องไห้ไปถึงสามครั้ง ข้าเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ”
“ท่านอย่าพูดแบบนั้นนะ! ครั้งนี้ที่ข้าร้องไห้ไม่เกี่ยวกับว่าท่านทำหน้าที่สามีได้ดีหรือไม่ดี อีกอย่าง ถ้าวันนี้ท่านไม่คอยปกป้องข้าทุกฝีก้าว ข้าจะปลอดภัยเช่นนี้งั้นหรือ” เถียนฮวนรีบส่ายหน้า
เพราะเขาปกป้องนาง ต่อสู้กับพี่น้องตระกูลเจียง จึงได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนี้
กู้ฉางสุ่ยยิ้มกว้าง “เจ้าเป็นภรรยาข้า หากข้าปกป้องเจ้าไม่ได้ ข้าจะนับว่าตนเป็นบุรุษได
