ไปยิ้มให้เถียนฮวน “เรียบร้อยแล้ว กลับไปเก็บผักกันเถิด เก็บเสร็จเราก็กลับบ้าน”
เขาเพิ่งก้าวเท้าออกเดินเท่านั้น แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ตัวโงนเงนจนเกือบล้มหน้าคะมำ
เถียนฮวนรีบพยุงเขาไว้ “อดทนอีกหน่อย เรากำลังจะกลับบ้านแล้วนะ ถึงบ้านข้าจะทายาให้ ท่านได้พักก็จะหายดีแล้ว”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า ทั้งสองจึงค่อยๆ พยุงกันเดินไปข้างหน้า
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นกลุ่มคนเดินสวนเข้ามา
สองสามีภรรยาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก็เห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งในชุดยาวผ้าฝ้ายสีน้ำเงินฝั่งตรงข้าม กำลังสะกิดเด็กหนุ่มอีกคนที่อยู่ข้างหน้า “พี่กู้ เมื่อครู่ช่างเป็นละครฉากใหญ่เสียจริง! เขาเป็นพี่ชายคนโตที่แยกบ้านไป เพื่อชื่อเสียงของตระกูลกู้และอนาคตของเจ้า กลับทุ่มเทถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าหากเจ้าเจริญรุ่งเรืองเมื่อใด ก็อย่าลืมบุญคุณของพี่ชายคนนี้เชียว!”
แท้จริงแล้วพวกเขารู้เรื่องตั้งแต่แรก เพียงแต่ยืนดูอยู่ห่างๆ ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาสอดแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินคำพูดของสหายร่วมศึกษา กู้ฉางเจี๋ยเพียงปรายตามองกู้ฉางสุ่ยแวบหนึ่ง
“ทุ่มเทแค่นี้ เขาสมควรหรือไร”
