งไม่แพ้กัน กู้อันเลยหมดสิ้นเรี่ยวแรงจะโต้แย้งอีก
พอเถียนฮวนคำนวณเสร็จ กู้ฉางสุ่ยก็เงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อ รวมทั้งหมดสองร้อยเหวินขอรับ!”
“รวมค่ารักษา สองร้อยยี่สิบเหวินพอหรือไม่” กู้อันตอนนี้ไม่อยากทำอันใดอีกแล้ว ขอแค่จบเรื่องวุ่นวายตรงหน้าเสียที
เขาเพียงรู้สึกว่าเมื่อครู่ตนช่างโง่เง่ายิ่งนัก เหตุใดถึงได้เชื่อคำพูดของเจียงซื่อ ยอมให้พี่น้องบ้านเดิมของนางมารังแกกู้ฉางสุ่ยกับภรรยา
สุดท้ายกู้ฉางสุ่ยโดนซ้อมจริง แต่คนฝ่ายตนก็เจ็บปวดจนร้องโอดครวญ ซ้ำยังเสียหน้า ช่างไม่คุ้มเอาเสียเลย!
กู้ฉางสุ่ยมองไปทางเถียนฮวน เถียนฮวนจึงพยักหน้าเล็กน้อย “ตกลง!”
กู้อันรีบกลับเข้าไปหยิบเงินออกมา แล้วนับต่อหน้าชาวบ้านทั้งหลาย “สองร้อยยี่สิบเหวิน ไม่ขาดสักเหวิน พอได้เงินแล้วก็ไปเสีย!”
“ขอบคุณท่านพ่อ ข้าขอตัวลา” กู้ฉางสุ่ยรับเงินไว้ด้วยสองมือ แล้วยกมือคารวะต่อหน้ากู้อันอย่างนอบน้อม
กู้อันกลับไม่คิดแม้แต่จะมองหน้าบุตรชายสักนิด พอให้เงินเสร็จ เขาก็ลากเจียงซื่อกลับเข้าบ้าน ปิดประตูหน้าบ้านดังปัง!
เห็นประตูบ้านตระกูลกู้ปิดลงอย่างแน่นหนาต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง กู้ฉางสุ่ยก็เพียงยกมุมปากขึ้นน้อยๆ แล้วหัน
