เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาแน่วแน่มองดูบุตรชายคนโตอยู่ครู่หนึ่ง
กู้ฉางสุ่ยก้มหน้าลง “ท่านพ่อ การที่ท่านตระหนักได้ถึงความผิดของน้องสาวทั้งสอง ตั้งใจจะอบรมสั่งสอนพวกนาง นับเป็นโชคของตระกูลกู้ของเราอย่างแท้จริง มีผู้อาวุโสเช่นท่านคอยชี้นำ ตระกูลกู้ของเราจะต้องเจริญรุ่งเรือง เป็นที่รู้จักไปถึงคนรุ่นหลังแน่นอนขอรับ”
เมื่อได้รับคำสรรเสริญเช่นนั้น กู้อันโกรธเพียงใดก็ได้แต่เก็บไว้ในอก
เขาพรูลมหายใจออกมา ตอบเสียงอู้อี้ว่า “ที่ภรรยาเจ้าพูดเมื่อครู่ ข้ายอมชดใช้ทั้งหมด ผักพวกเจ้าก็ไปเก็บเอาในแปลง ส่วนเงินที่ซื้อขาหมู…เจ้าคำนวณมา ราคาเท่าไหร่พวกข้าย่อมจ่ายคืน!”
“แม่ไก่ตัวนั้นหนักสิบจินราคาห้าสิบเหวิน ขาหมูหนักสิบห้าจินราคาเก้าสิบเหวิน เนื้อหมูสามชั้นหนึ่งจินห้าเหวิน รวมถึงโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่งเก่าๆ ที่ถูกพังในบ้านพวกเรา คิดแค่ชิ้นละหนึ่งเหวินก็แล้วกัน นอกจากนี้เตาดินข้างนอกก็พังไปแล้ว ผ้าปูเตียง ผ้าห่มใหม่ที่เพิ่งซื้อก็เปื้อน ต้องเอาไปซัก ของเหล่านี้พวกเราจะจัดการเอง ไม่คิดเงิน…แล้วก็…”
กู้ฉางสุ่ยพูดพลางใช้นิ้วนับอย่างจริงจัง เฉกเช่นที่เถียนฮวนทำไว้เมื่อครู่
สองสามีภรรยาคู่นี้พอเอ่ยเรื่องเงินก็จริงจั
