“แน่นอนอยู่แล้ว!”
หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยรีบพยักหน้า
เขากำลังกลุ้มใจว่าเรื่องยุ่งยากตรงหน้านี้จะหาทางลงอย่างไรดี เถียนฮวนก็ยื่นบันไดให้เขาเสียแล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยจึงรีบไต่บันไดลงมาตามนั้นทันที เขารีบกระแอมไอก่อนจะกล่าวว่า
“กู้อัน เจ้าเห็นหรือยังว่าภรรยาของสุ่ยเกอเอ๋อร์นั้นนับว่ายังเป็นคนกตัญญู แม้วันนี้พวกเขาจะโดนกลั่นแกล้งถึงเพียงนี้ แต่ก็ยังไม่ได้คิดจะเอาเรื่องพวกเจ้ามากมาย เพียงแต่ของที่สองสามีภรรยาคู่นี้อุตส่าห์เตรียมไว้อย่างยากลำบาก กลับถูกพวกเจ้าทำลายไปหมด เรื่องนี้พวกเจ้าต้องชดใช้แน่นอน หนีไม่พ้นหรอก!”
เจียงซื่อแค่นเสียง “สุ่ยเกอเอ๋อร์เป็นลูกข้า ข้าวของในบ้านเขาก็คือของในบ้านข้าไม่ใช่หรือ ลูกสาวข้าไปทุบของในบ้านตัวเองจะเป็นอะไรไปเล่า”
“พูดจาเหลวไหล! ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว ข้าวของต่างๆ ย่อมเป็นของใครของมัน! สุ่ยเกอเอ๋อร์เพียงรับปากว่าให้ข้าวพวกเจ้าเดือนละนิดเดือนละหน่อยเพื่อไม่ให้หิวตายก็พอแล้ว!” หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยสีหน้าเคร่งขรึม ตำหนิทันที
แม้เขาจะไม่กล้าขัดใจบ้านตระกูลกู้ แต่ฝีมือการแปรรูปสมุนไพรของเถียนฮวน เขาเองก็ยังต้องใช้ประโยชน์ต่อไป
ดังนั้นแม้จะไม่สามารถรักษาความเป็นก
