วิชาโดยตรงจากบ้านเจียงซื่อ ไม่ว่าจะฝีปากหรือฝีมือล้วนร้ายกาจเกินต้าน ชาวบ้านสู้ไม่ได้ก็เลยหนีกลับไปหมด แต่พอเห็นกู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนกลับมา พวกเขาก็รีบออกมาเป็นพยาน
เจียงซื่อได้ยินดังนั้นก็โวยวายขึ้นอีกครั้งว่า “เด็กๆ ซุกซนไม่รู้ความ จะทำผิดบ้างไม่ได้หรือ พวกเจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็ควรให้อภัยเด็กสิ เรื่องเล็กนิดเดียวถึงกับต้องยกพวกมาทำร้ายกันเชียว? แล้วจะเรียกตนว่าเป็นพี่ชายพี่สะใภ้ได้อย่างไร!”
“ท่านแม่ ท่านกำลังบิดเบือนความจริงและเบี่ยงประเด็นนะขอรับ” กู้ฉางสุ่ยเอ่ยเน้นทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน “ต่อให้เด็กซุกซนไม่รู้ความ แต่หลักการพื้นฐานของการเป็นคนก็ควรรู้ ไม่ว่าจะเป็นบุกเข้าบ้านคนอื่น ทุบข้าวของ หรือขโมยของ ล้วนเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เด็กบ้านไหนมีการอบรมสั่งสอนก็จะไม่มีวันทำเช่นนี้ ข้าอยู่ในหมู่บ้านนี้มาหลายปี ยังไม่เคยเห็นลูกหลานบ้านไหนทำเช่นนี้เลยสักครั้ง”
ใบหน้าเจียงซื่อแปรเปลี่ยนทันที “ดี ดีมาก! เจ้าลูกไม่รักดี เจ้าหาว่าบ้านข้าไร้การอบรม ว่าพวกข้าไม่ใช่คนดีอย่างนั้นหรือ อย่าลืมนะว่าเจ้าเองก็เป็นคนที่พวกข้าเลี้ยงมาเหมือนกัน!”
“ข้าได้รับการอบรมจากท่านปู่ของข้า” กู้ฉางสุ่ยตอบกลับทันควัน
เจียง
