ซื่อถึงกับสะอึก แล้วรีบหันไปมองกู้อัน “พ่อของลูก ท่านได้ยินหรือไม่ เจ้าสารเลวผู้นี้ไม่ยอมรับพวกเราแล้ว! ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเขาอกตัญญู เลี้ยงไม่ขึ้น!”
กู้อันหน้าดำคล้ำทันที “เจ้าลูกอกตัญญู คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”
กู้ฉางสุ่ยคุกเข่าลงตามคำสั่ง แต่ยังคงเชิดหน้า “ท่านพ่อ ข้ามิได้พูดผิด น้องสาวทั้งสองทำผิดจริง ในฐานะพี่ชาย ข้าจึงออกหน้าตักเตือน และท่านพ่อเองก็ได้รับการอบรมจากท่านปู่เช่นกัน ท่านจะกล่าวว่าคำสอนของท่านปู่ไม่ถูกต้องงั้นหรือ”
กู้อันถึงกับจนคำพูด
เพราะหากเขากล่าวว่าคำสอนของผู้เป็นพ่อนั้นผิด ก็เท่ากับปฏิเสธรากเหง้าของตนเอง และถ้าหากเขาปฏิเสธ เช่นนั้นลูกที่เขาเลี้ยงดูมากับมือจะเป็นคนดีได้อย่างไร
ในทางกลับกัน ถ้าเขายอมรับ ก็เท่ากับว่าสิ่งที่กู้ฉางสุ่ยกล่าวมาทั้งหมดล้วนถูกต้อง เช่นนั้นเรื่องที่กู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนบุกมาบ้านตระกูลกู้ก็นับว่ามีเหตุผลยิ่งนัก
ไม่ว่าจะเรื่องที่กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์พาลูกพี่ลูกน้องไปทำลายข้าวของบ้านกู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวน หรือพี่น้องตระกูลเจียงที่รุมทำร้ายพวกเขา เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นความผิดของบ้านตระกูลกู้
กู้อันจมอยู่ในภวังค์ความคิด ไม่ว่ายอมรับหรือปฏิเสธพวกตนย่อมเ
