กับเถียนฮวนกลับยังมีหน้ามาร้องทุกข์อีกหรือ ส่วนชาวบ้านพวกนี้ก็ล้วนตาถั่ว ถึงกับเชื่อคำลวงของสองสามีภรรยา!
พวกเขาทนไม่ไหว จึงเริ่มปลดเข็มขัด ถอดเสื้อผ้าออกทันที
“อย่าถูกท่าทางน่าสงสารของสองคนนี้หลอกเด็ดขาด แท้จริงแล้วพวกเขาเสแสร้งทั้งนั้น! คนที่บาดเจ็บหนักที่สุดคือพวกข้าต่างหาก! ไม่เชื่อก็ลองดูบาดแผลบนตัวพวกข้าเถิด!”
บรรดาสตรีน้อยใหญ่ในหมู่บ้านเมื่อเห็นภาพเช่นนั้นก็พากันหน้าแดงก่ำ รีบยกมือปิดตาบ้างวิ่งหนีไปทันที
บุรุษในหมู่บ้านกลับเบิกตากว้าง จ้องมองร่างกายเปลือยเปล่าของพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาฉายชัดถึงความดูถูก
“พวกเจ้าบาดเจ็บตรงที่ใดกัน บาดเจ็บงั้นหรือ หึ! ข้าไม่เห็นเลยสักนิด!”
พี่น้องตระกูลเจียงหันไปมองกันและกัน ก่อนจะพบว่าแท้จริงแล้วบนร่างของพวกเขาก็ไม่มีรอยแผลเลยสักจุด!
นะ…นี่มันเรื่องอันใดกันแน่!
พวกเขารีบหยิกลงไปตรงบริเวณที่ยังรู้สึกเจ็บอยู่เล็กน้อยบนร่างกาย
“โอ๊ย เจ็บจริงๆ!”
“เจ้าพวกสารเลว พวกเจ้าทำอะไรกันแน่!”
กู้ฉางสุ่ยสีหน้าเย็นยะเยือก “จนถึงตอนนี้พวกท่านจะเสแสร้งให้ผู้ใดชม เมื่อครู่ข้าทำสิ่งใด ทุกคนล้วนเห็นกันหมด”
“ใช่ พวกเจ้ารุมทำร้ายเขา สุ่ยเกอเอ๋อร์ไม่ได้ทำอันใดเลยสักอ
