แผลเพียงอย่างเดียวของพวกท่านก็มีแค่แผลที่ข้าใช้มีดเฉือนก็เท่านั้น! แต่สามีข้าถูกพวกท่านรุมทำร้ายจนสภาพเป็นเช่นนี้แล้ว!”
นางหันไปมองกู้ฉางสุ่ยที่ทั่วทั้งศีรษะและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ท้ายที่สุดก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ที่จริงแล้ว คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เห็นสภาพยับเยินเลือดอาบของกู้ฉางสุ่ย ต่างก็รู้สึกสะเทือนใจทั้งนั้น
บ้านตระกูลเจียงทำเกินไปแล้ว! สองสามีภรรยาอยู่กันอย่างเรียบง่ายสงบสุข กลับถูกคนพวกนั้นบุกมาทำลายข้าวของทุกอย่างที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมา แล้วยังกล้าทำร้ายเจ้าของบ้านอีก
เท่านั้นยังไม่พอ ตอนนี้กลับยังหน้าด้านหน้าทนโยนความผิดกลับมาให้พวกเขาอีกหรือ
“ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน!”
มีคนทนไม่ไหวเอ่ยด่าออกมา คนอื่นๆ ก็พากันซุบซิบนินทา
พวกพี่น้องตระกูลเจียงก็รู้สึกขัดเคืองใจนัก พวกเขารู้สึกว่าเสียเปรียบอยู่ไม่น้อย
ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาพวกเขาร่วมมือกันทำร้ายผู้ใด มีแต่จะชนะอย่างขาดลอยเสียทุกครั้ง แต่คราวนี้แม้จะดูเหมือนชนะ ทว่ากลับมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ว่าร่างกายปวดระบมไปหมด แค่ยืนก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว!
พวกเขารู้สึกว่าตนเองแพ้อย่างน่าอัปยศนัก!
ผลลัพธ์กลายเป็นเช่นนี้ แต่กู้ฉางสุ่ย
