่เว้นแม้แต่ขาหมูชิ้นใหญ่ที่แขวนตากแห้งไว้บนหลังคาก็ถูกขโมยไป!
ร่างของเถียนฮวนโงนเงนด้วยความตกใจ ดวงตาก็แดงก่ำด้วยความโกรธ
“ต้องเป็นฝีมือเจียงซื่อแน่นอน!”
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้น แววตาก็พลันมืดลง
เขาวางกระสอบตัวอ้นในมือลงทันทีแล้วลากเถียนฮวน
“ไป! พวกเราต้องไปเอาเรื่อง!”
“แน่นอน!” เถียนฮวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น แต่ก็ยังไม่ลืมความรอบคอบ ทั้งสองรีบช่วยกันก่อคอกหินขึ้นมาใหม่ ขังตัวอ้นให้เรียบร้อยก่อน แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลกู้
ใครจะคิดว่าพอไปถึงหน้าบ้านตระกูลกู้ กลับพบว่าประตูปิดสนิท
กู้ฉางสุ่ยเคาะอยู่ตั้งนานแต่ก็ไม่มีผู้ใดเปิด ทั้งที่เสียงพูดคุยหัวเราะจากในลานบ้านดังออกมาชัดเจน ครึกครื้นไม่น้อย
ชัดเจนว่าพวกเขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน!
เถียนฮวนเห็นดังนั้นยิ่งโกรธจัด ถึงกับคว้าก้อนหินขึ้นมาขว้างใส่ประตูบ้านเสียงดังปัง “พวกท่านออกมาเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ว่าพวกท่านอยู่ข้างใน! ถ้ายังไม่ออกมา ข้าจะทุบประตูบ้านแล้วนะ!”
นางทุบอยู่หลายครั้ง เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังขึ้นช้าๆ จากด้านใน กู้ฮวาจือเดินมาเปิดประตู
“มาทำที่นี่ด้วยเหตุใด ชาฤดูใบไม้ร่วงแบบพิเศษทำเสร็จแล้วหรือ” นางยื่นหน้าออกมาจากหลังประตูเล็กน้อย มอง
