เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยด้วยแววตาเย้ยหยัน
เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับนางเป็นแน่!
เถียนฮวนคว้าคอเสื้อนางกระชากออกมาจากหลังประตูทันที
กู้ฮวาจือไม่คาดคิดเลยว่าอดีตคุณหนูผู้สูงศักดิ์จะกล้าทำเช่นนี้ นางพยายามดิ้นแต่ก็ไม่ทัน ถูกลากออกมาอย่างแรง จึงทำได้แค่กรีดร้องลั่น
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! เถียนซื่อจะฆ่าข้าแล้ว!”
“วางใจเถิด ข้าไม่เสียสติพอที่จะฆ่าเจ้าเพราะผักไม่กี่แปลง แต่เจ้าต้องอธิบายให้พวกข้าฟังเดี๋ยวนี้!” เถียนฮวนพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันแล้วโยนผักเหี่ยวเฉาใส่นาง
กู้ฮวาจือกลอกตา แค่นเสียงหัวเราะเอ่ยว่า “ท่านพูดอะไรกัน ผักเหี่ยวเฉาเป็นเพราะท่านปลูกไม่เป็น จะมาโทษข้าได้อย่างไร ตัวซวยเช่นท่าน ทำให้ท่านปู่กับท่านพ่อตัวเองล้มตาย บ้านตระกูลเถียนพินาศย่อยยับ! ผักเหล่านี้ล้วนอ่อนแออยู่แล้ว ซ้ำต้องมาเจอตัวกาลกิณีแบบท่านจึงตายเกลี้ยง!”
“กล้านักก็ลองพูดอีกครั้งสิ!” เถียนฮวนโกรธจัด มือที่ดึงคอเสื้อกู้ฮวายิ่งถูกดึงแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งสองอยู่ใกล้กันยิ่งนัก กู้ฮวาจือมองเห็นเปลวโทสะที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาเถียนฮวนได้ชัดเจน แม้กระทั่งความเดือดดาลที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเถียนฮวน นางก็สัมผัสได้อย่างเด่นชัด
ในใจนางรู้สึ
