กหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงคำกำชับของมารดา นางก็ยังเชิดหน้า ท่าทีแข็งกร้าว “ข้าจะพูดเช่นนี้ ท่านมีปัญหางั้นหรือ ท่านเป็นตัวซวย แม่ท่านก็เป็นตัวซวย ในอดีตบ้านตระกูลเถียนเจริญรุ่งเรืองกลับรับตัวซวยอย่างพวกท่านเข้าบ้านจนล่มจมทั้งตระกูล! รอดูเถิด ตอนนี้ท่านแค่ทำให้ผักพวกนั้นตาย อีกเดี๋ยวคงถึงคราวคนข้างกายท่านแล้ว! คนที่สนิทกับท่านทุกคนล้วนไม่ตายดี!”
เถียนฮวนค่อยๆ ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง
กู้ฮวาจือเห็นดังนั้นก็รีบตะโกน “ท่านพ่อ! ท่านแม่! ท่านลุงใหญ่ ท่านลุงรอง ท่านลุงสาม พวกท่านรีบมานี่เร็ว! พี่สะใภ้ใหญ่จะตีข้าตายแล้ว!”
เสียงนางยังไม่ทันจบ ในเรือนก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
ไม่นาน นอกจากกู้อันกับเจียงซื่อแล้ว ยังมีชายร่างใหญ่กำยำอีกสามคนเดินออกมาจากหลังประตูด้วย
พวกเขายืนเรียงหน้ากระดานอยู่ตรงหน้าประตูบ้านตระกูลกู้ ท่าทางผยององอาจ บรรยากาศรอบด้านพลันอึดอัดและกดดันเสียจนหายใจลำบาก
เถียนฮวนเห็นเช่นนั้น ใจพลันสะดุดวูบ มือก็คลายออกโดยไม่รู้ตัว
กู้ฮวาจือรีบวิ่งกลับไปฟ้อง “ท่านพ่อ! เมื่อครู่พวกท่านก็ได้ยินแล้ว พี่สะใภ้จะตีข้า!”
กู้อันหน้าดำทะมึนทันที “สุ่ยเกอเอ๋อร์ กลางวันแสกๆ พวกเจ้าสอ
