ด้” กู้ฉางสุ่ยยักคิ้วใส่นาง
เถียนฮวนก็เข้าใจทันที
“ท่านเคยกินแล้ว!”
แล้วเขาจะได้มากินได้อย่างไร แน่นอนว่าเขาต้องจับมันเอง!
เขาเคยบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ว่าจะของกินในนา หรือของป่าในเขา ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยพึ่งพาเพื่อประทังชีวิต
หากเป็นเช่นนั้นเขาย่อมเคยกินตัวอ้น
เถียนฮวนก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง
“สามีเก่งที่สุด!” นางอดไม่ได้ที่จะโผเข้าไปกอดเขาแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่
จู่ๆ ถูกหอมเช่นนี้ กู้ฉางสุ่ยชะงักไปเล็กน้อย เถียนฮวนเพิ่งตระหนักได้ว่าตนทำสิ่งใดลงไป ใบหน้าของนางแดงระเรื่อราวกุ้งสุก รีบซุกหน้ากับเตียงแล้วคว้าผ้าห่มมาคลุมโปง
“นอนได้แล้ว! พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปจับตัวอ้นกัน!”
ท่าทางขวยเขินจนทำอะไรไม่ถูกของนาง ทำเอากู้ฉางสุ่ยหัวเราะออกมาอีกครั้ง
เขาค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกจากศีรษะนางแล้วโอบนางไว้ในอ้อมแขนอย่างทุกค่ำคืนที่เคยทำ
เห็นนางเผลอเขาจึงโน้มหน้าลงไปหอมนางหนึ่งฟอด
“เรียบร้อย ตอนนี้เราเสมอกันแล้ว นอนได้!”
ชายหนุ่มหลับตาลง แล้วก็หลับไปอย่างมีความสุข
เถียนฮวนกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวเพราะการกระทำของเขา
เดิมทีนางก็เขินอยู่แล้วที่เผลอทำเรื่องเช่นนั้นไปด้วยความตื่นเต้น พอเขาโต้
