กลับแบบนี้อีก...
นางจะนอนได้อย่างไรกัน!
บุรุษคนนี้กลับหลับสบายใจเฉิบ แกล้งนางถึงสองครั้ง นอนหลับฝันดีได้อย่างง่ายดาย
แขนทั้งสองข้างยังโอบนางแน่นไม่ยอมคลาย ราวกับจะซึมซับความอ่อนนุ่มหอมหวานไว้เต็มอก
เถียนฮวนกัดฟันแน่นแล้วบ่นเสียงเบาอย่างอดไม่ไหว
“คนชั่ว! ชั่วช้ายิ่งนัก!”
จากนั้นนางจึงค่อยๆ หลับตาลง ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปเมื่อใด รู้เพียงว่าเมื่อลืมตาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
กู้ฉางสุ่ยลุกขึ้นก่อน ใบหน้ายังมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ พอสบตากับเถียนฮวน รอยยิ้มนั้นกลับกว้างขึ้น
เถียนฮวนรีบลุกจากเตียง “เมื่อคืนเรากินกันเยอะ เช้านี้กินน้อยหน่อยก็แล้วกัน กินแค่โจ๊กผักก็พอ”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องพูดอย่างนี้ ข้าเลยต้มไว้ให้แล้ว รีบลุกมากินเถอะ!” กู้ฉางสุ่ยกล่าว
จริงหรือเนี่ย
เถียนฮวนรู้สึกประหลาดใจ รีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาข้างนอก ก็เห็นหม้อใบใหญ่ตั้งอยู่บนเตา ไอร้อนลอยขึ้นพร้อมกลิ่นหอมของโจ๊กผักที่กำลังเดือดปุดๆ
โจ๊กถ้วยนี้ต้มด้วยน้ำแกงใสที่นางเคี่ยวไว้เมื่อคืน กลิ่นจึงหอมละมุนชวนให้น้ำลายสอ
แม้ฝีมือการทำอาหารของกู้ฉางสุ่ยจะห่างชั้นกับนางมาก แถมผักที่ใส่ลงไปก็หั่นไม่เท่ากันเลยสักนิด แต่เพรา
