บทที่ 140 เคล็ดราชรถหลั่งมังกร
นภาห้วงสูงเบื้องบน ฮ่วนอู่เจินเหรินกำลังหลบหนีอย่างทุลักทุเล
หยาดโลหิตที่สาดโปรยจนทั่วครึ่งหนึ่งของภูเขากะโหลก ดูเผินประหนึ่งดาวเพลิงห่าฝน ตรงความจริงแล้ว ทุกหยดล้วนเป็นเศษเสี้ยวแห่งรากฐานเต๋าของมัน เป็นพลังบำเพ็ญเพียรชั่วชีวิตของมัน
ทว่าในยามนี้มันกลับมิอาจใส่ใจได้อีกต่อไป
หากมิหนีในบัดนี้ ก็จะสิ้นชีพเสียที่นี่!
ในชั่วพริบตา พลังเลือดพลันแปรเป็นสายรุ้งโลหิตพาดฟ้า พุ่งออกจากภูเขากะโหลก ทว่าในขณะนั้นเอง กลับมีแสงขาวสายหนึ่งฟาดทะลวงอากาศมาขวางหน้า
วูบเดียว ฮ่วนอู่เจินเหรินกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าลวี่หยางอีกครา
ลวี่หยางกำลังจะสะบัดกระบี่ออกอีกหนึ่งครั้ง หากกลับชะงักลงในทันใด เพราะเห็นได้ว่าในเวลานี้ ฮ่วนอู่เจินเหรินสีหน้ามึนงง ดวงตาพร่าเลือน เห็นชัดว่าเหลือเพียงร่างกายเปล่าเปลือก
“ทิ้งกายไว้ วิญญาณหลบหนีไปแล้ว…”
ลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย เบื้องบนศีรษะมีหมู่เมฆทองคำล่องลอยอยู่ ในกลุ่มเมฆนั้นเงาร่างแห่งวิชาเทพประจำตนยิ่งส่องสว่างดูจะใกล้เผยโฉมสมบูรณ์แล้ว
แต่สุดท้ายลวี่หยางก็ถอนลมหายใจอันขุ่นมัวออกมา กลั้นพลังเทพไว้ มิได้ไล่ตามต่อ… ทั้งที่เขามั่นใจว่าตนสามารถตามไปถึงวิญญาณของอีกฝ่ายได้แน่ ทว่าหากทำเช่นนั้นก็จะไม่อาจปกปิดวิชาเทพประจำตนไว้ได้อีก ต่อให้มีผู้เฝ้ามองเพียงเล็กน้อยก็ตาม ก็อาจล่วงรู้ฐานะโดยละเอียดของเขาได้โดยง่าย
“ช่างเถิด…”
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยา
