ด้านหน้ามีป่าไผ่ผืนหนึ่ง สองสามีภรรยาผ่านทางนี้มาหลายครั้งแล้ว คราวนี้เถียนฮวนก็คิดจะลัดผ่านเหมือนเคย
แต่ไม่คาดคิดว่า พอเพิ่งก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าว ป่าไผ่กลับมีเสียงเคลื่อนไหวบางอย่าง ทันใดนั้นมีเงาดำกลมๆ พุ่งพรวดออกมาจากในป่าไผ่ วิ่งเฉียดผ่านนางไปอย่างรวดเร็ว
เถียนฮวนตกใจจนขนลุกซู่
“สามี! ท่านอยู่ที่ใด! รีบมานี่เร็ว! ข้ากลัว!” นางร้องเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ
กู้ฉางสุ่ยรีบวิ่งเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น”
“ฮือ”
แม้จะห่างกันเพียงครู่เดียว แต่พอเห็นเขาอีกครั้ง เถียนฮวนก็เหมือนเจอเชือกช่วยชีวิต รีบโผเข้ากอดเขาไว้แน่น สองมือจับชายเสื้อเขาไม่ยอมปล่อย
เมื่อภรรยาตัวโผเข้ากอดเช่นนี้ กู้ฉางสุ่ยย่อมไม่ผลักไส เขารีบโอบกอดนางไว้ มือใหญ่ลูบหลังนางเพื่อปลอบโยน พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่เจ้าเห็นสิ่งใดกันแน่”
“ข้าเห็นเงาดำกลมๆ…” เถียนฮวนพูดติดขัดอยู่พักหนึ่งกว่าจะเล่าเรื่องราวเมื่อครู่จบ
“มันพุ่งออกมาจากตรงนั้น วิ่งผ่านข้าไปฝั่งโน้นแล้วก็หายไปเลย!” พอนึกถึงเจ้าเงาดำๆ นั่น นางก็ยังรู้สึกกลัวไม่หาย มือที่เกาะเสื้อกู้ฉางสุ่ยก็ยิ่งกำแน่น
เพิ่งพูดจบ กู้ฉางสุ่ยก็ก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ ข้างทาง
