กันแน่?
แต่เขาก็ได้คำตอบในทันที เพราะเถียนฮวนหันมาทางเขาแล้ว
นางตื่นเต้นรีบคว้ามือเขาไว้แน่นเสียจนเขารู้สึกได้ถึงแรงบีบ “สามี ข้านึกออกแล้ว! ยาทาสำหรับแผลถูกลวก! ท่านพ่อเคยบอกว่าใช้น้ำมันจากตัวอ้นได้ ตอนเย็นเราเพิ่งเห็นตัวอ้นในป่าไผ่หลังเขาไม่ใช่หรือ สัตว์จำพวกนี้มักอยู่รวมกัน ถ้าเจอตัวหนึ่ง ละแวกนั้นย่อมมีอีกหลายตัวแน่นอน! พรุ่งนี้เราจะไปจับตัวอ้นกัน รีดไขมันจากตัวอ้นมาทำยาทาสำหรับแผลถูกลวก!”
เอ่อ…
มุมปากกู้ฉางสุ่ยกระตุกเล็กน้อย
“ดึกดื่นเช่นนี้เจ้าตื่นขึ้นมาเพราะเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ”
ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่านางไม่ได้ละเมอ แต่ตื่นเต็มตา
เถียนฮวนพยักหน้า ใบหน้าประดับยิ้มกว้าง
แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ตกกระทบลงบนร่างของนางพอดี แววตาของเถียนฮวนเป็นประกายราวกับมีดวงดาวส่องแสงอยู่ในนั้น
“ตอนกลับจากตัวตำบล พวกเราได้ยินมาว่าอนุภรรยาของคหบดีหวังถูกน้ำร้อนลวกมิใช่หรือ น้ำมันตัวอ้นสามารถรักษาแผลถูกลวกได้ เหตุใดพวกเราจะไม่ใช้โอกาสนี้ทำยาทาแผลถูกลวกไปขายเล่า”
นางยิ่งพูดยิ่งกระตือรือร้น ถึงขั้นจับมือใหญ่ของเขาไว้ทั้งสองข้าง
“ข้าตัดสินใจแล้ว! พรุ่งนี้เช้าเราจะไปจับตัวอ้น!”
