นางก็รู้สึกชื่นใจอยู่ไม่น้อย
ถ้าอย่างนั้น…นางควรเตรียมยาลดความอยากอาหารสำรองไว้ติดบ้านบ้างดีหรือไม่
ระหว่างที่คิดอยู่ในใจ นางก็รีบกินของในถ้วยให้หมด ทั้งสองคนช่วยกันเก็บล้างชาม แล้วพากันออกจากเรือน เดินทอดน่องรอบเชิงเขา
ระหว่างเดินเล่น กู้ฉางสุ่ยก็เอ่ยขึ้นว่า “ว่าแต่ เจ้าทำอาหารเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร เรียนจากท่านแม่ยายงั้นหรือ”
“ก็เพราะท่านพ่อข้าชอบกินอย่างไรเล่า” เถียนฮวนยิ้มตอบ “ท่านพ่อข้าวิชาแพทย์เป็นเลิศ มักมีคนเชิญไปรักษา เวลาได้กินอาหารอร่อยๆ ก็มักจะซื้อติดไม้ติดมือกลับมาให้ข้า หากซื้อกลับไม่ได้ก็จะพรรณนาให้ข้าฟังอย่างละเอียด บางทียังขอสูตรมาจากคนอื่นให้แม่ครัวช่วยทำด้วย เวลาผ่านไปข้าก็ซึมซับมาโดยไม่รู้ตัวจนเริ่มสนใจการทำอาหาร อาหารที่ข้าทำ ท่านพ่อยังชมว่าอร่อยกว่าที่เขาเคยกินนอกบ้านเสียอีก!”
“อย่างนี้นี่เอง” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า ดวงหน้าเผยรอยยิ้มบางๆ “แม้ข้าจะไม่เคยพบท่านพ่อตา แต่ท่านก็ดีกับข้ายิ่งนัก”
