เหลืออีกครึ่งชามก็ถูกจัดการเรียบในพริบตา จากนั้นก็ลุกขึ้นไปตักเพิ่มด้วยตัวเอง
ชายหนุ่มกินบะหมี่หมดไปสามชามใหญ่ จนท้องป่องถึงเพิ่งยอมวางตะเกียบอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ยังซดน้ำแกงในชามหมดจนหยดสุดท้าย จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นพูดกับเถียนฮวนว่า
“ของที่เจ้าทำอร่อยจริงๆ โดยเฉพาะบะหมี่ อร่อยที่สุดเลย! พอกินน้ำแกงใสที่เจ้าทำเข้าไป ข้าไม่อยากกินน้ำแกงร้านท่านอาสามอีกเลย!”
เถียนฮวนแลบลิ้นเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าจึงมีสิทธิ์วิจารณ์เขาอย่างไรเล่า”
“แน่นอนอยู่แล้ว” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น
แต่ทันใดนั้นเขาก็เรอออกมาเบาๆ รีบเอามือปิดปากลุกขึ้นยืนทันที
“ข้ากินเยอะเกินไปแล้ว เราออกไปเดินย่อยกันหน่อยเถอะ!”
เถียนฮวนเห็นท้องกลมป่องใต้เสื้อผ้าหยาบๆ ของเขาก็ถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
“ท่านนี่นะ! เมื่อครู่นี้ก็เพิ่งบอกท่านไปเองว่าอย่าฝืนกินมาก ข้าทำอาหารอร่อยๆ ได้อีกเยอะ วันหลังท่านยังมีโอกาสกินอีกมาก ไม่ต้องรีบหรอก”
“ก็อาหารที่เจ้าทำอร่อยนี่นา ข้าทนไม่ไหว อยากกินเยอะๆ” กู้ฉางสุ่ยยิ้มเขิน “ครั้งหน้าข้าจะพยายามอดกลั้นให้ได้แน่นอน!”
ขอให้เขาทำได้จริงเถอะ!
เถียนฮวนคิดในใจ
มีสามีที่ชื่นชอบอาหารที่ตนเองทำเช่นนี้
