อุบายให้พวกนางกระโดดลงหลุมไปเอง…แต่ว่า ท่านทำแบบนี้ หากพวกเขาคิดแค้นขึ้นมาจะทำอย่างไร” เถียนฮวนถามเสียงเบา
“แค้นก็แค้นไปเถอะ อย่างไรพวกเขาก็แค้นพวกเราตั้งหลายเรื่องอยู่แล้ว เพิ่มอีกเรื่องก็คงไม่เป็นไร” กู้ฉางสุ่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ท้ายที่สุดเขาก็ว่าอีกว่า “เดี๋ยวพวกเขาก็ก่อเรื่องอีก เราชิงลงมือก่อนก็ดีเหมือนกัน พวกเขาจะได้คุ้นชิน”
บุรุษผู้นี้ร้ายกาจใช่ย่อย
เถียนฮวนกลั้นหัวเราะแล้วกระซิบเบาๆ “ท่านพูดถูก เหามากกลับไม่คัน มีหนี้เยอะไม่กังวล[1] ใครอยากแค้นก็แค้นไปเถอะ ข้าไม่สนแล้ว!
“ข้าเอาเวลาไปเคี่ยวน้ำต้มกระดูกดีกว่า!”
พอกู้ฉางสุ่ยได้ยิน ดวงตาก็เปล่งประกายทันที ลูบมือไปมา
“มีอะไรให้ข้าช่วยไหม”
“มี!” เถียนฮวนไม่เกรงใจ “ฟืนในบ้านใกล้หมดแล้ว ท่านไปเก็บมาเพิ่มหน่อย แล้วถ้ามีเวลาว่างก็เอาเครื่องมือสำหรับขุดสมุนไพรไปลับให้เรียบร้อย พอเตรียมพร้อมเสร็จ ข้าจะได้ลงมือแปรรูปสมุนไพรอย่างราบรื่น!”
“ได้!” กู้ฉางสุ่ยรับคำแล้วรีบออกไปทันที
เถียนฮวนนำแม่ไก่มาเชือด ล้างจนสะอาดแล้วแล่เอาเนื้ออกชิ้นโตแยกไว้ ส่วนที่เหลือสับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนำไปลวกน้ำร้อนกับเนื้อหมูไม่ติดมัน เสร็จแล้วก็ใส่หม้อ เติมน้ำให้ท่วมเนื้อ
