หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยคนนี้เป็นที่นับหน้าถือตาของทุกคน
เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของเขา เจียงซื่อที่เมื่อครู่ยังคุกรุ่นไปด้วยโทสะก็พลันชะงัก ใจฝ่อขึ้นมาทันที ทว่าก็ยังไม่ยอมลดราวาศอก “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ย ท่านอย่าไปหลงกลคนสารเลวเช่นพวกเขานะเจ้าคะ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตั้งใจเจ้าค่ะ หากวันนี้ข้าไม่สั่งสอนให้สาสม วันหน้าต้องเหิมเกริมขึ้นเป็นแน่!”
“ข้ามีตา ไม่ต้องให้ผู้ใดมาชี้นำว่าใครผิดใครถูก” หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยกล่าวเสียงเย็นชา “ตอนนี้เจ้าจงรีบกลับไปเสียแต่โดยดี หากยังคิดก่อความวุ่นวายในหมู่บ้านอีก ข้าจะลงโทษตามกฎหมู่บ้าน!”
เจียงซื่อถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดหวั่น
แม้นางจะรู้สึกไม่พอใจนัก ทว่านางย่อมรู้ดีว่าโทษของการทำผิดกฎหมู่บ้านนั้นร้ายแรงเพียงใด
หากถูกลงโทษประจานต่อหน้าชาวบ้านจริงๆ ต่อไปคงไม่กล้าออกมาเจอหน้าผู้คนอีก!
สุดท้ายนางทำได้เพียงกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ เอ่ยเสียงขุ่นว่า “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ย ท่านหลงกลคนหน้าซื่อใจคดเสียแล้ว! สักวันเมื่อได้เห็นธาตุแท้ของสองคนนั่น ท่านจะต้องเสียใจแน่นอนเจ้าค่ะ!”
นางสบถพึมพำอยู่ในลำคอแล้วค่อยๆ เดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
“ท่านแม่ เดินดีๆ นะเจ้าคะ
