!” เถียนฮวนเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนตามหลัง “ขอท่านแม่โปรดวางใจ ชาฤดูใบไม้ร่วงที่เตรียมไว้ให้ท่านกับท่านพ่อ พวกเราจะยังตั้งใจทำเหมือนเดิม พอทำเสร็จแล้วก็จะเอาไปส่งให้ถึงเรือน ชาเหล่านี้พวกท่านยังต้องการหรือไม่เจ้าคะ”
เจียงซื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นแล้วชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย ไม่เอ่ยวาจาใด พลางก้าวเดินต่อไปเบื้องหน้า
เถียนฮวนพยักหน้าทันที “ดูท่าท่านแม่คงอยากรับไว้เป็นแน่”
ฝูงชนก็พากันหัวเราะร่วน
“นางจงใจใส่ร้ายดุด่าพวกเขาแล้วยังจะเอาของพวกเขาอีกงั้นหรือ พวกเราจะปล่อยให้นางสมหวังไม่ได้เด็ดขาด”
เจียงซื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นก็ยิ่งแค้นใจนัก แอบด่ากู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนในใจอีกหลายรอบ
นางได้ยินเสียงชาวบ้านคุยกับสองคนนั้นอย่างคุ้นเคยสนิทสนม แม้ไม่หันกลับไปมอง นางก็พอเดาได้ว่าทุกคนคงยืนล้อมสองสามีภรรยามากมาย
นางไม่อยากเห็นภาพพวกนั้นเลยจริงๆ แต่ตอนนี้กู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนมีหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยหนุนหลังอยู่ นางก็ไม่กล้าไปหาเรื่อง จึงได้แต่หันไประบายกับบุตรสาวสองคนแทน
“พวกเจ้าเลี้ยงเสียข้าวสุกยิ่งนัก เดินชักช้าเหมือนแขนขาไม่มีแรง ข้าต้องอับอายเพราะพวกเจ้า!”
กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์ถูกด่าเสียจนไม่กล้าเอ่ยตอ
