ส่วนทางฝั่งเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ย ทั้งสองก็คำนับขอบคุณชาวบ้านที่อยู่รอบด้านอีกครั้ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ย สองสามีภรรยาขอบคุณอย่างจริงจัง
หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยวัยชรารีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องขอบใจข้าหรอก ข้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ย การทำให้คนในหมู่บ้านอยู่เย็นเป็นสุขกันถ้วนหน้าเป็นหน้าที่ของข้า เฮ้อ! พ่อแม่ของพวกเจ้านิสัยร้ายกาจยิ่งนัก พวกเจ้าเป็นผู้น้อยย่อมพูดลำบาก เรื่องแบบนี้ก็ต้องให้คนแก่แบบข้าออกหน้าเท่านั้น แต่ว่า…”
ทันใดนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที มองเถียนฮวนด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย “แม่นางน้อย ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินเจ้าบอกว่าในชาของพ่อสามีเจ้าเติมดอกกุ้ยฮวาด้วย…เอ่อ…ข้าเองก็อายุมากแล้ว ไม่มีสิ่งใดติดตัว วันๆ ทำงานสำเร็จก็ชอบสูบยาสูบ หลายสิบปีผ่านไปสุขภาพของข้าก็ย่ำแย่!”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ!” เถียนฮวนรีบรับคำทันที “สามีข้าเคยเล่าไว้แล้ว ว่าท่านหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยเมตตาเขามาก อีกทั้งพอเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ท่านก็มักไอเรื้อรัง ข้าเลยเตรียมชาสำหรับท่านไว้ต่างหากแล้ว ข้าเติมใบสะระแหน่ลงไปด้วย ช่วยระบายความร้อน ถ้าทำเสร็จเมื่อไหร่ข้ากับสามีจะรีบเอาไปให้เจ้าค่ะ”
เถียนฮวนรู้ทันเจ
