ทางด้านเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยเพิ่งกลับถึงบ้านได้ครู่เดียว กำลังช่วยกันขนของจากรถเข็นเข้าบ้าน ก็มีชาวบ้านเดินเข้ามาขอรับชาฤดูใบไม้ร่วง
ชาฤดูใบไม้ร่วง แท้จริงแล้วก็คือสมุนไพรที่เก็บจากข้างทางบนเขา หลังผ่านการแปรรูปแบบง่ายๆ ก็สามารถใช้ชงดื่มแทนชาได้
เมื่อมีคนมา เถียนฮวนก็ยิ้มรับทันทีแล้วยกตะกร้าใบใหญ่ที่ใส่ชาออกมา แจกให้ชาวบ้านคนละกำมือ
ชาวบ้านแถบชนบทเช่นนี้ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไร เถียนฮวนหยิบชาให้ พวกเขาก็ใช้ชายเสื้อของตนรองรับแล้วห่อกลับบ้านไป
มีของดีแบบนี้แจก ทุกคนก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
ชาวบ้านยืนจับกลุ่มพูดคุยหัวเราะกันอย่างรื่นเริง บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น
ทว่าขณะที่ทุกคนกำลังยืนเข้าแถวอยู่หน้าบ้านกู้ฉางสุ่ย รอรับชาฤดูใบไม้ร่วงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เจียงซื่อกับบุตรสาวสองคนก็พรวดเข้ามา
“กู้ฉางสุ่ย! เถียนซื่อ! พวกเจ้าไม่รู้จักละอายใจกันบ้างหรือ!”
เสียงตวาดของกู้ฮวาจือดังขึ้นก่อนตัวเสียอีก เดิมทีผู้คนกำลังยืนกันอย่างมีความสุข ครั้นได้ยินเสียงตะโกน ทุกคนก็ชะงัก หันขวับกลับไปมองพร้อมกัน
สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่สามแม่ลูกตระกูลกู้ผู้กำลังก้าวฉับๆ เข้ามาหาเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยด้วยท่าทีโกรธแค้น
เ
