ห็นท่าทีของทั้งสามก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ได้มาดี
เถียนฮวนรีบวางของในมือลงแล้วเดินออกไปพร้อมกับกู้ฉางสุ่ย
“ท่านแม่ มาถึงนี่เชียวหรือเจ้าคะ”
“ยังมีหน้ามาถามอีกหรือ! พวกเจ้าทำอะไรไว้ ไม่รู้ตัวหรืออย่างไร” เจียงซื่อถามกลับด้วยโทสะ
เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยสบตากันแวบหนึ่ง
“ท่านแม่หมายถึงสิ่งใดกัน เหตุใดพวกข้าฟังไม่เข้าใจเล่า”
กู้ฮวาจือทนไม่ไหว รีบตะโกนเสียงแหลม “ไม่เข้าใจ? ฮึ! ข้าว่าพวกท่านจงใจแกล้งโง่มากกว่า! พวกท่านนั่นแหละเป็นคนพูดเองว่าเถียนซื่อปรุงยาเก่ง มิหนำซ้ำยังทำชาฤดูใบไม้ร่วงตั้งมากมาย ตอนนี้กำลังแจกจ่ายชาวบ้านไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงไม่คิดจะเอามาให้บ้านข้าบ้าง ในใจของพวกท่านยังมีพ่อแม่อยู่หรือเปล่า”
“อ้อ ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง!” เถียนฮวนทำท่าเหมือนเพิ่งนึกออก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มทันที
นางยังยิ้มออก!
เจียงซื่อกับลูกสาวก็เหมือนเจอจุดอ่อน รีบแผดเสียงตะโกน “ทุกคนได้ยินกันแล้วใช่ไหม! สองคนนี้ตอนอยู่บ้านข้าวันๆ ก็เอาแต่คดโกงหลบเลี่ยง พอแยกบ้านออกมา ก็ลืมพ่อแม่พี่น้องเสียสิ้น! ลูกสะใภ้กับลูกชายอกตัญญูไร้หัวใจเยี่ยงนี้ ข้าจะโชคร้ายไปถึงไหนกัน!”
“ท่านแม่ พูดอะไรออกมาขอรับ พวกข้าลืมท่านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
