นางไม่ได้พูดจาหยาบคาย ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง แต่กลับยอมรับผิด ทำให้เจียงซื่อดูร้ายกาจไปถนัดตา
ชาวบ้านที่มุงอยู่รอบด้านจ้องพวกนางตาเขม็ง สายตาเชือดเฉือนราวคมกระบี่
เจียงซื่อโกรธจนเกือบเป็นลม นางรู้ดีว่าเถียนฮวนไม่ได้สำนึกผิด แต่กำลังประชดนางอยู่ต่างหาก!
นางคิดจะให้พวกข้าประหลาดใจงั้นหรือ เหอะ! แท้จริงแล้วนางขุดหลุมไว้รอให้พวกข้ากระโดดลงไปต่างหาก! แล้วพวกข้าก็ช่างโง่เง่านัก เผลอกระโจนลงไปเต็มๆ!
สุดท้ายแล้วเป็นอย่างไร…ต้องขายหน้าต่อคนทั้งหมู่บ้าน!
สตรีผู้นี้เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก!
“ดีนักนะ เถียนซื่อ! กู้ฉางสุ่ย! พวกเจ้าร้ายกาจใช่ย่อย! กลั่นแกล้งข้าถึงเพียงนี้ ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตาย!”
เจียงซื่อกัดฟันสบถลั่น โมโหจนหน้าดำหน้าแดง ถลกแขนเสื้อหมายจะพุ่งเข้าใส่
กู้ฉางสุ่ยเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวมาขวางหน้าเถียนฮวน ปกป้องนางไว้ทันที ทว่าเจียงซื่อยังไม่ทันได้ถึงตัวพวกเขาก็ถูกสกัดไว้เสียก่อน
นางเพิ่งก้าวออกมาไม่กี่ก้าว ชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบด้านก็รีบกรูกันเข้ามาขวาง
ผู้เฒ่าคนหนึ่งยังทำหน้าดุใส่ ก่อนจะตะโกนลั่น “เจียงซื่อ! เจ้ายังจะก่อเรื่องอีกหรือ ลูกหลานเขาทั้งกตัญญูทั้งรู้คุณถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะเอาอะไรอี
