แม่ล้วนเป็นเช่นนี้ ลูกที่ตัวเองคลอดออกมา ต่อให้หัวเป็นเกลื้อนก็บอกว่ารูปงามที่สุด แต่ลูกที่ไม่ได้คลอดมาเอง ต่อให้ดีแค่ไหน ก็หาเรื่องด่าได้ทั้งนั้น วันนี้ข้าเห็นเต็มตาเลย!”
แม้พวกเขาจะกระซิบกระซาบกันแต่เสียงก็ดังมิใช่น้อย ต่อให้พยายามกดเสียงลงบ้าง แต่ทุกคำพูดก็ยังดังชัดจนทุกคนได้ยินกันทั่ว
ยิ่งตอนนี้พวกเขาไม่พอใจแม่ลูกตระกูลกู้กันอยู่แล้ว จึงยิ่งจงใจพูดให้คนพวกนั้นได้ยินเต็มสองหู
สีหน้าของเจียงซื่อกับบุตรสาวทั้งสองจึงเปลี่ยนไปในทันที
เจียงซื่อจ้องเถียนฮวนตาเขม็ง “ในเมื่อเจ้าเตรียมไว้ให้พวกข้า เหตุใดจึงไม่บอกก่อน”
“สองสามวันนี้พวกข้ายุ่งกันมากเจ้าค่ะ อีกอย่างพวกเราก็อยากให้พวกท่านประหลาดใจเสียหน่อย ใครจะไปคิดว่า…” เถียนฮวนตอบเบาๆ พร้อมกับเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง “แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของพวกเราจริงๆ เจ้าค่ะ ตอนกลับมาจากในตำบล ข้าเห็นชาวบ้านมารอต้อนรับกันอย่างอบอุ่น ข้าก็เลยพลั้งปากเล่าเรื่องชาฤดูใบไม้ร่วงออกไป ทำให้ต้องแจกพวกเขาก่อนนำไปให้ท่านพ่อท่านแม่ ข้าผิดเองเจ้าค่ะ ข้ายอมรับผิด”
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวั่นเกรง สายตาหวาดกลัวของเถียนฮวนทำให้ทุกคนพากันรู้สึกสงสาร
