ตลอดทางกลับบ้าน เถียนฮวนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจมอยู่ในห้วงความคิด
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้นก็ไม่ได้เอ่ยวาจาใด เพียงเข็นรถเข็นล้อเดียวเดินตามอยู่ด้านหลังเงียบๆ
ไม่ทันรู้ตัว ทั้งสองก็กลับมาถึงหมู่บ้าน
นับแต่วันที่พวกเขาถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลกู้ ก็สร้างความฮือฮาให้กับชาวบ้านไม่น้อย
บัดนี้ข่าวนี้กลับยังมิได้จางหายไป สายตาแทบทุกคู่ล้วนจับจ้องมองมายังสองสามีภรรยาคู่นี้
พอเห็นทั้งสองเข็นรถกลับมาพร้อมของพะรุงพะรังเต็มคันรถ เหล่าชาวบ้านก็ให้ความสนใจขึ้นมาทันที
ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาทักทายว่า “สุ่ยเกอเอ๋อร์ เจ้าไปตลาดมาหรือ”
“อืม” กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางพยักหน้า “ภรรยาข้ารู้จักสมุนไพรตั้งมากมาย สองสามวันที่ผ่านมาเรามุ่งมั่นเก็บสมุนไพรอยู่บนเขา วันนี้พอเก็บได้มากพอก็นำไปขายในตัวตำบล ของทั้งหมดที่พวกเจ้าเห็น ล้วนได้มาจากเงินขายสมุนไพรทั้งนั้น”
“ข้าเห็นแล้ว พวกเจ้าสองคนหากไม่อยู่บนเขาก็มัวแต่ตากดอกเบญจมาศป่าไว้หน้าบ้าน ทั้งวันมิได้หยุดพัก ท่าทางลำบากไม่น้อย” ชาวบ้านพากันพยักหน้าเห็นด้วย
แต่ก็มีบางคนอดแปลกใจไม่ได้ “ก่อนหน้านี้ก็มีคนขึ้นเขาเก็บสมุนไพรไปขาย แต่ไม่เห็นมีผู้ใดได้เงินมากขนาดนี้เลย พวกเจ้าไปเจอของล้ำค่า
