อะไรมาหรือ”
“ของล้ำค่าก็ไม่มีหรอก ที่สำคัญที่สุดคือภรรยาข้าขยันขันแข็ง นางรู้ว่าสมุนไพรชนิดใดควรเก็บ ชนิดใดไม่ควรเก็บ แล้วก็รู้จักแปรรูปสมุนไพรเอง พอเอาไปขายที่โรงหมอเลยได้ราคาดีหน่อย” กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางชมภรรยาไม่หยุด
สองสามวันที่พวกเขามัวแต่อยู่บนเขา เจียงซื่อกับกู้ฮวาจือก็เอาแต่เที่ยวปั้นเรื่องใส่ร้ายพวกเขาทั่วหมู่บ้าน โดยเฉพาะเถียนฮวน พวกนางพูดจาดูแคลนไม่หยุดหย่อน
‘บ้านตระกูลเถียนมีคดีฆ่าคน นางเป็นลูกหลานคนชั่ว แต่กลับยังทำตัวเหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์! ไม่รู้ว่านางเสแสร้งให้ผู้ใดดูกันแน่!’
‘เด็กสาวผู้หนึ่งอายุยังน้อย แต่ใจคอโหดเหี้ยมเหลือเกิน พอแต่งเข้าบ้านมาก็ยุให้สุ่ยเกอเอ๋อร์แตกคอกับพวกเรา คิดจะแยกบ้าน วันนั้นยังคิดจะลงมือตบตีพวกเราอีก! แม้แต่ลุงแท้ๆ ของนางยังทนนางไม่ได้ รีบให้นางแต่งงานกับสุ่ยเกอเอ๋อร์!’
พอใส่ร้ายเถียนฮวนจบ ทั้งคู่ยังมิวายเอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่น
‘พวกเราก็แค่ใจดี เห็นว่านางน่าสงสาร ถึงยอมให้แต่งเข้ามาเป็นภรรยาของสุ่ยเกอเอ๋อร์ ผู้ใดจะรู้ว่านางเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณ กล้าทำกับพวกเราเช่นนี้! ตอนนี้ข้าก็เข้าใจแล้ว ว่าลูกสะใภ้ไม่มีทางเหมือนลูกสาวแท้ๆ ได้หรอก’
