แต่เถียนฮวานย่อมไม่มีวันร้องไห้ นางดีใจยิ่งนัก!
ระหว่างทางกลับบ้าน นางยังอดไม่ได้ที่จะเปิดห่อออกมา ตรวจดูเครื่องมือพวกนั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง ใบหน้าประดับยิ้มกว้าง
กู้ฉางสุ่ยเห็นนางมีความสุขก็พลอยยิ้มตามไปด้วย
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินพ้นตัวตำบล จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งสวนออกมาด้วยท่าทางเร่งรีบ
ระหว่างวิ่ง พวกเขาก็ตะโกนไปด้วยว่า “หลีกทาง หลบหน่อย พวกเรามีเรื่องด่วน!”
กู้ฉางสุ่ยรีบคว้าตัวเถียนฮวนหลบไปข้างทาง พวกเขาเพิ่งหลบพ้นก็ถูกฝูงคนกลุ่มนั้นวิ่งผ่านไปราวลมพายุ
เถียนฮวนทรงตัวได้ ก็มองตามไปแล้วพลันเอ่ยขึ้น “คนที่อยู่ตรงกลางนั่น เหมือนจะเป็นอาจารย์เกาจากโรงหมอเมื่อครู่นี้นะ”
นางเพ่งมองอยู่นิดหนึ่ง ก็เหมือนจะจำใครบางคนได้
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “เป็นอาจารย์เกา”
“พวกเขารีบร้อนไปทำอะไรกัน หรือว่ามีใครล้มป่วยกะทันหัน” เหตุการณ์เช่นนี้นางเคยพบมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อนึกถึงอีกครั้งก็รู้สึกคิดถึงอยู่ไม่น้อย
พลันมีคนข้างๆ ตอบขึ้นว่า “คหบดีหวังในตัวตำบลเพิ่งรับอนุภรรยาใหม่เข้าบ้านไม่ใช่หรือ ได้ยินว่าทั้งงดงามทั้งอ่อนหวาน วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ถูกสาวใช้ทำน้ำร้อนหกใส่จนบาดเจ็บไม่น้อย คหบดีหวังเลยรีบตามหมอไป
