“ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย!”
ทางด้านเจียงซื่อกำลังกัดฟันด่าทออย่างขุ่นเคือง ขณะเดียวกันเถียนฮวนก็เพิ่งมาถึงตัวตำบลพร้อมกับกู้ฉางสุ่ย นางจามติดๆ กันหลายครั้ง
“เจ้าสบายดีไหม หรือว่าเพราะสองวันมานี้ต้องอดหลับอดนอนเลยเป็นหวัดขึ้นมา?” กู้ฉางสุ่ยเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
“อาจจะใช่ก็ได้! พอจัดการธุระเสร็จแล้ว เราซื้อขิงกลับไปต้มดื่มกันสักหน่อยเถอะ” เถียนฮวนกล่าว
กู้ฉางสุ่ยรีบพยักหน้ารับทันที ขณะทั้งสองคนกำลังสนทนากัน ทันใดนั้นกลิ่นหอมฉุยจากร้านบะหมี่ด้านหน้าก็ลอยมาเตะจมูก
เถียนฮวนถึงกับเดินต่อไม่ไหว นางอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึกๆ ลูบท้องตัวเองเบาๆ
เช้านี้ตั้งแต่ออกจากบ้านมา เดินทางมาตั้งครึ่งวัน น้ำสักหยดยังไม่ตกถึงท้อง!
เมื่อกู้ฉางสุ่ยเห็นเช่นนั้น เขาก็รีบจูงมือนางไว้ “ข้าหิวแล้ว พวกเราไปหาอะไรกินก่อนเถอะ กินให้อิ่มแล้วค่อยเอาสมุนไพรไปขายที่โรงหมอก็ยังทัน”
เถียนฮวนพยักหน้ารับทันที
นางเองก็หิวไม่น้อย
ทั้งสองคนมาหยุดอยู่หน้าร้านบะหมี่ เจ้าของร้านเห็นพวกเขาก็รีบทักทายอย่างกระตือรือร้น “สุ่ยเกอเอ๋อร์ใช่ไหม ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาตั้งนาน เจ้าไม่ได้มาตัวตำบลครึ่งปีแล้วนะ”
“ขอรับ ท่านอาสาม พอดีที่บ้านมีเรื่องยุ่งๆ ข้าเลย
