ไม่ได้แวะมาเลย” กู้ฉางสุ่ยยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า “แต่ตอนนี้ ข้าก็พาภรรยามากินบะหมี่ร้านท่าน รบกวนท่านแล้ว ขอบะหมี่ไก่ให้พวกเราสองชามขอรับ”
“โธ่ นึกว่าหายหน้าหายตาไปไหนตั้งครึ่งปี ที่แท้ก็มัวแต่ยุ่งเรื่องแต่งภรรยาเข้าบ้านนี่เอง ยินดีด้วยๆ” เจ้าของร้านบะหมี่เอ่ยเสียงดังฟังชัด ใบหน้ากลมมนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขามองเถียนฮวนอีกครั้งก็ยิ่งหัวเราะร่า “ภรรยาของเจ้าหน้าตาสะสวยจริงๆ เจ้าหนุ่มนี่ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้!”
กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะจูงมือเถียนฮวนไปนั่งที่โต๊ะว่างโต๊ะหนึ่ง
“เมื่อก่อนทุกครั้งที่ท่านปู่พาข้ามาในตัวตำบล เราจะต้องแวะมากินบะหมี่ที่ร้านของท่านอาสามทุกที บะหมี่ไก่ของท่านอาสามอร่อยมาก เส้นเหนียวนุ่ม น้ำแกงกลมกล่อม รสชาติเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน พวกข้ากินแล้วก็ไม่เคยเบื่อเลย”
“อย่างนั้นหรือ” พอได้ยินเขาชมบะหมี่ร้านนี้เสียยกใหญ่ เถียนฮวนก็พลอยสนใจขึ้นมาด้วย
ไม่นาน ท่านอาสามก็ยกบะหมี่ไก่สองชามร้อนๆ มาให้ถึงโต๊ะ
ท่านอาสามยกบะหมี่สองชามมาวางตรงหน้า ใบหน้ากลมๆ นั้นยิ้มกว้างจนเห็นริ้วรอยชัดเจน
“ตั้งแต่ปู่ของเจ้าจากไป เจ้าก็ไม่เคยแวะมากินบะหมี่ที่ร้านข้าอีกเลย ไม่คิดถึงรสชาตินี้บ้างหรื
