“ดี ข้าเชื่อเจ้า” กู้ฉางสุ่ยยิ้มกว้างให้กับนางทันที
เถียนฮวนเองก็ยิ้มแย้มจนหน้าบาน
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงขึ้นมาแล้ว น้ำค้างตามไหล่เขาก็แห้งไปเกือบหมด
ทั้งสองจึงรีบล้างถ้วยให้สะอาดเรียบร้อย แล้วพากันแบกตะกร้าขึ้นเขาไป
เถียนฮวนยังจำได้ว่า เมื่อคราวก่อนที่กู้ฉางสุ่ยพานางเดินขึ้นไปถึงเชิงเขา นางเห็นสมุนไพรมากมายตลอดทาง โดยเฉพาะดอกเบญจมาศป่าบานสะพรั่งเต็มเนิน คาดว่าตอนนี้ก็น่าจะยังไม่โรย
ดอกเบญจมาศป่ามีอยู่มากมาย หากเก็บมาตากแห้งแล้วนำไปขายที่โรงหมอก็น่าจะพอได้เงินมาจำนวนหนึ่ง ทั้งยังมีหย่วนจื้อ นางเองก็น่าจะพอขุดมาแปรรูปได้บ้าง
ด้วยฝีมือของนาง การหาเงินให้พอใช้จ่ายตลอดฤดูหนาวก่อนที่ความหนาวจะมาเยือน ย่อมไม่เป็นปัญหาแน่นอน
เถียนฮวนกำลังคิดคำนวณในใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองกลับพบว่า…
“ท่านพามาผิดทางงั้นหรือ”
“ไม่นะ” กู้ฉางสุ่ยยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วยังคงก้มหน้าก้มตาเดินต่อไปข้างหน้า
เขาคุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้ดีกว่านาง ในเมื่อเขาบอกว่ามาถูก ก็คงจะไม่ผิดกระมัง
เถียนฮวนคิดในใจ ก่อนจะเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย แต่ยิ่งเดินไปนานเข้า นางก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ
“ท่านแน่ใจนะว่าไม่ได้พาข้ามาผิดทาง? ข้าจำได้ว่าค
