ราวก่อนทุ่งดอกเบญจมาศป่านั่นอยู่ไม่ห่างจากเชิงเขานัก ใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชาก็ถึงแล้ว แต่นี่เราก็เดินกันมาร่วมครึ่งชั่วยามเข้าไปแล้วนะ!”
“ใครบอกว่าข้าจะพาเจ้าไปเก็บดอกเบญจมาศป่า?” กู้ฉางสุ่ยย้อนถามทันที
เถียนฮวนถึงกับชะงัก “ไม่ใช่หรือ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ ข้ามีของดีอยากให้เจ้าดูต่างหาก” กู้ฉางสุ่ยเอ่ยท่าทางมีลับลมคมใน จากนั้นก็คว้ามือนางไว้ แล้วจูงมือนางเดินต่อไปข้างหน้า
ทั้งสองเดินต่อไปในป่าเขาราวๆ หนึ่งมื้ออาหาร กู้ฉางสุ่ยก็หยุดฝีเท้าในที่สุด
“ถึงแล้ว!”
เถียนฮวนหยุดยืนมั่น “ที่นี่คือที่ไหนหรือ”
“ไม่ต้องสนว่าที่ไหน เจ้ามาดูนี่ก่อน” กู้ฉางสุ่ยชี้ไปยังจุดหนึ่งทางขวาด้านหน้า
เถียนฮวนมองตามทันที แล้วก็เห็นเข้า!
“นั่นโสมใช่ไหม” นางรีบวิ่งเข้าไปนั่งยอง ๆ ตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนจะยืนยันว่า “ใช่จริงๆ ด้วย! ดูจากใบของมันแล้ว…สวรรค์! ใบเจ็ดแฉก! ถ้าข้าจำไม่ผิดละก็ โสมต้นนี้น่าจะมีอายุอย่างน้อยหนึ่งร้อยปี!”
โสมอายุร้อยปีเชียวนะ แม้แต่คนอย่างเถียนฮวนที่เติบโตมากับโรงหมอ ก็ยังแทบไม่เคยเห็นโสมสดที่มีอายุยืนยาวถึงเพียงนี้ในป่าลึกมาก่อน
ความตื่นเต้นทำให้นางตัวสั่นไปทั้งร่าง
ผ่านไปพักใหญ่นางถึงนึกได้ จึงถามว่า “ท
