่านรู้ได้อย่างไรว่าที่นี่มีโสมอยู่”
“ห้าปีก่อนข้ามาล่ากระต่ายในป่านี้แล้วบังเอิญพบเข้า” กู้ฉางสุ่ยตอบ
“ห้าปีก่อน?” เถียนฮวนอุทาน “นานเสียขนาดนั้น เหตุใดท่านไม่ขุดขึ้นมาเล่า”
“ก่อนหน้านี้ ต่อให้ข้าขุด โสมก็ต้องตกไปอยู่ในมือพ่อแม่ข้า ไม่มีทางจะตกถึงข้า” กู้ฉางสุ่ยกล่าว “ทว่าบัดนี้พวกเราก็แยกบ้านแล้ว ถ้าขุดตอนนี้ โสมนี้ก็เป็นของเรา”
เถียนฮวนเข้าใจโดยพลัน
“แสดงว่าท่านคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะว่าจะมีวันนี้”
“แน่นอน พ่อแม่ข้าลำเอียงถึงเพียงนั้น มีหรือจะเลี้ยงข้าไว้ให้เปลืองข้าวเปลืองน้ำ ท่านปู่ก็เคยเตือนข้าไว้แล้ว ว่าให้หาทางเก็บหอมรอมริบอะไรไว้สักหน่อย เผื่อวันหนึ่งถูกไล่ออกจากบ้านจะได้พอพึ่งพาได้บ้าง เพราะฉะนั้น ตอนข้าเจอโสมต้นนี้ ข้าถึงไม่บอกใคร บอกแค่ท่านปู่คนเดียว” กู้ฉางสุ่ยพูดเสียงเบา ทว่ารอยยิ้มกลับค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า “ข้ารอมานานเหลือเกิน ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง! เจ้าจะให้ใครขุด ข้าหรือเจ้า”
“ถ้าอยากขุดโสมให้ออกมาทั้งต้นโดยไม่เสียหาย แน่นอนว่าต้องให้ข้าทำ!” เถียนฮวนตอบโดยไม่ลังเล
โชคดีที่วันนี้นางพกพลั่วเล็กๆ ติดตัวมาด้วย แม้จะต่างจากพลั่วเล็กสำหรับขุดสมุนไพรอยู่บ้าง แต่ก็ยังใช
