่จึงเมื่อยล้าและปวดหลังไปหมด ไม่อาจฝืนทนทำต่อได้อีก
เมื่อเห็นว่าตะกร้าก็ใกล้จะเต็มแล้ว เถียนฮวนจึงกล่าวว่า
“พอเถอะ ดอกเบญจมาศป่าที่เหลือค่อยมาเก็บคราวหลังก็แล้วกัน เท่านี้ก็น่าจะขายได้หลายร้อยเหวินแล้ว”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้ารับทันที “เอาตามเจ้าว่า”
แต่ระหว่างทางกลับลงเขา เมื่อพบสมุนไพรระหว่างทาง เถียนฮวนก็ยังอดไม่ได้ที่จะขุดติดมือกลับมาด้วยอีกเล็กน้อย ใส่รวมไว้ในตะกร้า
พอกลับถึงบ้าน ทั้งสองก็ล้างหน้าล้างตา แล้วต้มโจ๊กผักง่ายๆ กินรองท้องกันคนละถ้วย ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการกับสมุนไพรที่เก็บมา
เถียนฮวนสั่งให้กู้ฉางสุ่ยนำดอกเบญจมาศป่าที่เก็บได้มาเทลงบนพื้น ผึ่งให้แห้งสม่ำเสมอ ส่วนนางเองก็จัดการกับสมุนไพรชนิดอื่นๆ ที่เหลือ เริ่มลงมือแปรรูปสมุนไพรอย่างขะมักเขม้น
ทั้งสองยุ่งอยู่ด้วยกันจนฟ้ามืดสนิท
รอจนทุกสิ่งเงียบสงัด ในที่สุดเรื่องสำคัญของคืนนี้ก็ได้เริ่มต้นขึ้น!
