ว่าจะเผยออกเมื่อใด ก็ต้องเป็นเรื่องฮือฮาแน่ๆ แต่ด้วยสถานะของเราในตอนนี้ หากข่าวแพร่ออกไป คงไม่มีทางปกป้องมันไว้ได้ เพราะฉะนั้นตอนนี้เรายังไม่ควรให้คนนอกล่วงรู้ว่าเราขุดโสมต้นนี้ได้ ทางที่ดี เราควรไปเก็บดอกเบญจมาศป่ามาอำพรางก่อนเถอะ”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้าทันที “ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน”
ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อยแล้วจึงเก็บโสมไว้ให้มิดชิด ปิดด้วยหญ้าแห้งอีกชั้น แล้วค่อยจูงมือกันเดินลงจากเขาไปยังทุ่งดอกเบญจมาศป่าด้านล่าง
ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ดอกเบญจมาศป่ายังคงแบ่งบานสวยงาม เถียนฮวนเห็นเข้าก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น
“ของพวกนี้ก็ขายได้เงินทั้งนั้น!”
เงินมากเงินน้อยนางไม่เคยรังเกียจ!
นางหยิบตะกร้าขึ้นมา แล้วเริ่มเก็บดอกไม้ลงไปทีละดอก กู้ฉางสุ่ยเห็นแล้วก็ทำตามอย่างเงียบๆ
ทั้งสองช่วยกันเก็บอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วยาม ถึงจะเก็บได้แค่ครึ่งเดียวของทุ่งดอกเบญจมาศป่า ทว่าตอนนั้น ดวงอาทิตย์ก็อยู่กลางศีรษะเสียแล้ว
แสงแดดยามเที่ยงของฤดูใบไม้ร่วงยังคงร้อนแรง ทั้งสองอยู่ท่ามกลางป่าเขาที่เต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบ ทำให้อากาศอบอ้าวร้อนระอุจนเหงื่อไหลโชกไปทั้งตัว เสื้อผ้าก็เปียกชุ่มไปหมด ไหนจะต้องก้มๆ เงยๆ มาเป็นเวลานาน ทั้งคู
