าอยู่ ขอแค่ข้ามีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกหนึ่งวัน ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องนางเด็ดขาด” ผู้เฒ่าถังเอ่ยช้าๆ
ทันใดนั้น เถียนฮวนก็รู้สึกจมูกเปียกชื้นขึ้นมา
ที่นางกลับมาในวันนี้ ทะเลาะกับญาติพี่น้อง ต่อต้านลุงกับป้าสะใภ้ ไม่ใช่เพียงเพราะอยากเอาชนะ แต่นางแค่อยากให้พวกนั้นรู้เสียบ้างว่าอย่าได้คิดรังแกแม่ของนางเด็ดขาด อย่าให้แม่ต้องทนทุกข์เพราะไม่มีใครปกป้องอีก
ผู้เฒ่าถังแม้ไม่พูดอะไร แต่กลับเข้าใจเจตนาของนางได้ทะลุปรุโปร่ง คำพูดเมื่อครู่ เปรียบได้กับยาขนานเอกที่ทำให้นางวางใจได้จริงๆ
เถียนฮวนรีบพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ พวกเราจะใช้ชีวิตให้ดี แล้วปีหน้าจะกลับมาเยี่ยมท่านตาอีกนะเจ้าคะ”
“ดี ดี ข้ารออยู่นะว่าเมื่อไหร่พวกเจ้าจะมีหลานชายตัวอ้วนๆ มาให้ข้าได้อุ้มสักที ถ้าได้อุ้มแล้ว ข้าก็คงจะตายตาหลับ!” ผู้เฒ่าถังหัวเราะร่า
“ท่านตา อย่าพูดแบบนี้สิเจ้าคะ!” เถียนฮวนสีหน้าเคร่งเครียด ตำหนิออกมาเสียงเบา
“ได้ ข้าไม่พูดแล้ว” ผู้เฒ่าถังรีบยกมือโบกไปมา
เถียนฮวนถึงได้ยิ้มออกอีกครั้ง แล้วโบกมือลาท่านตากับท่านแม่ทีละคน พอหันกลับมา กู้ฉางสุ่ยก็นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้านางแล้ว “ขึ้นมาเถอะ”
หัวใจเถียนฮวนอบอุ่นขึ้
