เมื่อครู่ถังหรูอี้เพิ่งถูกเถียนฮวนโต้กลับจนเสียหน้า คาดไม่ถึงว่าบัดนี้นางจะเสียหน้าต่อหน้าทุกคนอีก
หวังซื่อรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
“ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ อี้เจี่ยเอ๋อร์ไม่เหมือนเจ้า นางเป็นบุตรสาวของซิ่วไฉ ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เคยต้องน้ำเย็น จะให้มาทำงานหยาบๆ แบบนี้ได้อย่างไร”
เถียนฮวนพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ พวกเราไม่เหมือนกันจริงๆ ข้าไม่เหมือนญาติผู้พี่หรอก ยังไม่ทันออกเรือนไป ก็กล้ารับรักบุรุษอื่นลับหลัง แถมยังผิดสัญญาหมั้นหมายอีกต่างหาก!”
“เจ้า…เจ้าว่าอะไรนะ!” สีหน้าของถังหรูอี้กับหวังซื่อเปลี่ยนไปทันที
เถียนฮวนเอ่ยเสียงเรียบ “หรือว่าข้าพูดผิด? ญาติผู้พี่ทำอะไรไว้ ไม่กล้ายอมรับงั้นหรือ”
“ข้าทำแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า ข้ากับคุณชายเฉินรักใคร่กันจริง เขาเป็นปัญญาชน ข้าเป็นหญิงงาม เราก็เป็นคู่สร้างคู่สมกันโดยธรรมชาติอยู่แล้ว! เจ้านั่นแหละที่อิจฉาข้า ได้สามีไม่ดี ก็เอาแต่จะหาเรื่องข้า!” ถังหรูอี้ตะโกนเสียงแหลม
เถียนฮวนหัวเราะ กำลังจะพูดต่อ แต่ถังซานรีบขัดขึ้นก่อน “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ พอแล้ว ข้ารู้ว่าเจ้ายังคับข้องใจอยู่มาก แต่เจ้าก็แต่งออกไปแล้วไม่ใช่หรือ ข้าเห็นว่าชีวิตเจ้ากับหลานเขยก็ดีไม่ใช่หรือไร
