เมื่อเถียนฮวนเดินมาถึงหน้าครัว ก็เห็นถังหรูอี้กำลังกระซิบกระซาบอยู่กับหวังซื่อมารดาของนาง
เมื่อมีแม่เป็นที่พึ่ง ถังหรูอี้ก็ยิ่งได้ใจ พอเห็นเถียนฮวนเดินเข้ามา นางก็รีบมองตาเขม็งทันที
เถียนฮวนยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ท่านป้าสะใภ้กับอี้เจี่ยเอ๋อร์ก็อยู่ด้วยหรือเจ้าคะ จะช่วยข้าทำกับข้าวงั้นหรือ”
ถังหรูอี้สีหน้าเปลี่ยนในพริบตา “วันนี้ข้าเพิ่งใส่ชุดใหม่เป็นวันแรก ในครัวมีทั้งควันทั้งน้ำมัน ถ้าชุดข้าเลอะขึ้นมาจะทำอย่างไร”
พูดจบก็รีบหมุนตัวหนีไปทันที
หวังซื่อหัวเราะแห้งๆ สองครั้ง “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ วันนี้เจ้าจะทำอะไรเล่า ให้ข้าช่วยก็ได้นะ เจ้ากลับมาวันนี้ก็เป็นแขกคนสำคัญ ข้าไม่กล้าปล่อยให้เจ้าลงมือทำอาหารคนเดียวหรอก!”
คำพูดคำจาราวกับให้เกียรตินางยิ่งนัก ทว่าเถียนฮวนกลับไม่รู้สึกว่าอีกฝ่ายให้เกียรติตนแม้แต่น้อย
ตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารแล้ว นางเองก็หิว จึงไม่อยากมีเรื่องอีก เพียงพยักหน้า จากนั้นก็หยิบไก่ป่าสองตัวขึ้นมาถอนขน ผ่าท้อง ล้างน้ำให้สะอาดหมดจด
นางหยิบไก่ตัวหนึ่งขึ้นมา กรีดหนังด้วยมีดสองสามครั้ง แล้วเอาเกลือหยาบมาทาให้ทั่วทั้งตัว จากนั้นก็หยิบเกลืออีกหยิบมือใส่เข้าไปในท้องไก่ เขย่าเบาๆ ให้เกลื
