ถียนฮวน สีหน้าของถังซื่อก็เปลี่ยนไปทันที
“ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ วันนั้นแม่ก็เตือนเจ้าแล้วว่า ชีวิตในบ้านสามีไม่เหมือนตอนอยู่กับแม่ เจ้าต้องทำตัวว่านอนสอนง่ายสักหน่อย พูดให้น้อยลง ทำให้มากขึ้น อย่าเอาแต่พูดทุกอย่างตามใจเหมือนตอนอยู่กับแม่ ลูกแม่…แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไร เจ้าชนะพวกเขาหรือไม่”
พรืด!
สั่งสอนลูกสาวตั้งนาน ที่แท้ในใจก็ยังแอบหวังให้ลูกชนะอยู่ดี
เถียนฮวนรีบยิ้ม “ท่านแม่วางใจเถอะ ท่านก็รู้ดีว่านิสัยของข้าไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกได้ง่ายๆ อีกอย่าง เขาเองก็อยู่ข้างข้านะ ตอนแม่สามีกับน้องสาวสามีรุมกลั่นแกล้งข้า ข้ายังไม่ทันพูดอะไร เขาก็ออกมายืนบังข้าไว้แล้ว”
เมื่อนึกถึงแผ่นหลังกว้างใหญ่มั่นคงของชายผู้นั้นในคืนแต่งงาน หัวใจของเถียนฮวนก็อบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
เพียงชั่วขณะนั้นเอง เงาร่างนั้นกลับดูสูงใหญ่สง่างาม ราวกับจะสามารถปกป้องนางจากลมฝนทั้งปวงในโลกนี้
ความขื่นขมและความไม่พอใจทั้งหมดในใจนางก็พลันสลายไปหมดสิ้นในพริบตา
ถังซื่อเห็นลูกสาวยิ้มกว้าง แก้มแดงระเรื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความเขินอาย ก็รู้สึกหมดกังวล
นางลูบแก้มเนียนนุ่มของลูกสาวเบาๆ “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ของแม่ทั้งรูปโฉมงดงาม ฉลาดปราดเปรื่อง
