ขณะสองแม่ลูกกำลังปลอบใจกันเอง เถียนฮวนก็มาถึงห้องของผู้เฒ่าถังพร้อมกับกู้ฉางสุ่ยและถังซื่อ
ไม่เจอกันเพียงแค่สองวัน ผู้เฒ่าถังก็ผอมลงกว่าเดิม เบ้าตาลึก ใบหน้าซีดเซียว นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง
เห็นท่านตาในสภาพอ่อนแรงถึงเพียงนี้ เถียนฮวนก็อดใจหายไม่ได้
“ท่านตาเจ้าคะ” นางเรียกเบาๆ
ผู้เฒ่าถังค่อยๆ หันศีรษะมา เมื่อเห็นเถียนฮวนก็รีบพยายามยันตัวลุกขึ้น “อ้าว ฮวนเจี่ยเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ”
เถียนฮวนรีบเข้าไปประคองให้เขานอนพิงหัวเตียงอย่างคล่องแคล่ว “เจ้าค่ะ พวกเรากลับมาแล้ว ท่านตาดูสิ ตอนนี้ข้าสบายดียิ่งนัก อยู่ที่บ้านสามีก็มีความสุขดีเจ้าค่ะ!”
ผู้เฒ่าถังได้ฟังแล้ว น้ำตาก็คลอเบ้า “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ ข้าต้องขอโทษเจ้า เมื่อก่อนข้าก็ผิดต่อแม่เจ้า ให้นางแต่งงานกับคนตระกูลเถียน คิดว่านางจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปตลอด ใครจะรู้ว่าจู่ๆ ตระกูลเถียนจะเกิดเรื่องแบบนั้น…แล้วตอนนี้ ข้าก็ยังปกป้องเจ้าไม่ได้ ข้าเป็นหนี้เจ้ากับแม่เจ้ามากจริงๆ!”
“ท่านตาพูดอย่างนั้นได้อย่างไร ตอนตระกูลเถียนล่มสลาย เครือญาติทั้งหลายก็แห่มาปล้นเราสองแม่ลูกจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าท่านตาไม่ได้เป็นคนพาเรากลับมาด้วยตัวเอง เราสองแม่ลูกคงกลายเป็นศพใน
