บ่อน้ำไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้วเจ้าค่ะ!” เถียนฮวนเอ่ยต่อ “เพราะอย่างนั้น ตอนนี้แค่ได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบ ข้าก็พอใจมากแล้วเจ้าค่ะ”
“เฮ้อ! ก็เพราะว่าข้าไม่มีความสามารถนั่นแหละ เลี้ยงลูกชายไม่ได้เรื่อง ทำอะไรก็เชื่อภรรยาหมด แม้แต่จะให้ความเป็นธรรมกับลูกสาวแท้ๆ กับหลานสาวก็ยังทำไม่ได้ เมื่อก่อนข้ายังมีเรี่ยวแรง พวกเขาก็ยังไม่กล้าทำอะไรมาก แต่ตอนนี้ข้าร่างกายไม่ดีแล้ว พวกเขาก็ไม่เห็นหัวข้าเลย ถึงกับกล้าทำเรื่องแบบนี้! ข้าสอนลูกไม่เป็นจริงๆ!” ผู้เฒ่าถังกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“ท่านพ่อเจ้าคะ วันนี้เป็นวันกลับบ้านของฮวนเจี่ยเอ๋อร์ เราอย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ กลับไปคราวนี้ก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้มาที่นี่อีก” ถังซื่อรีบปลอบ
“ใช่ๆ เจ้าพูดถูก!” ผู้เฒ่าถังรีบเช็ดน้ำตา “วันนี้ฮวนเจี่ยเอ๋อร์กลับบ้าน พวกเราต้องดีใจสิ ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ แม่เจ้าคงยังมีอีกหลายเรื่องอยากพูด เจ้ากลับไปกับนางก่อนก็แล้วกัน ส่วนหลานเขยของข้าอยู่คุยกับข้าก่อน”
ท่านตาจะพูดกับเขาเรื่องอะไรนะ
เถียนฮวนรีบหันไปมองกู้ฉางสุ่ย ก็เห็นว่าเขาเดินเข้าไปประคองท่านตาไว้เรียบร้อยแล้ว
“เจ้ากับแม่ออกไปก่อนเถอะ! ตอนท่านปู่ของข้ากำลังจะสิ้นใจ ท่านได้ฝากถ้อยคำให้ข้าน
