หลับไปเพียงครู่เดียว พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท้องฟ้าก็เริ่มเผยแสงสีขาวจางตรงขอบฟ้าแล้ว
วันนี้พวกเขาควรจะออกเดินทางไปยังหมู่บ้านหลิงเฉวียนเพื่อกลับบ้านตระกูลถัง
ทันทีที่ลืมตาขึ้น เถียนฮวนก็พบว่าคืนนี้นางได้นอนอยู่ในอ้อมอกของกู้ฉางสุ่ยอีกแล้ว
นางหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว รีบขยับตัวออกจากอ้อมแขนของบุรุษผู้นั้นอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงลุกขึ้นมาแต่งตัวและหวีผม
ไม่นานกู้ฉางสุ่ยก็ลืมตาตื่นตามมา
ทั้งสองคนต่างคนต่างเตรียมตัว เถียนฮวนเสียบปิ่นของมารดาลงบนมวยผมด้วยท่าทีเคร่งขรึม จากนั้นกู้ฉางสุ่ยก็หยิบตะกร้าใส่หย่วนจื้อขึ้นมา แล้วทั้งสองก็ออกจากห้องไป
เวลานี้คนอื่นๆ ในบ้านตระกูลกู้ยังหลับสนิท ลานบ้านเงียบสงบ
สองสามีภรรยาเดินย่องออกจากบ้านไปยังกับดักบนเขาเพื่อเก็บไก่ป่าทั้งสองตัว จากนั้นเมื่อเดินลงจากเขา กู้ฉางสุ่ยก็ย่อตัวลงตรงหน้าเถียนฮวน
“ขึ้นมา ข้าจะแบกเจ้าเอง”
“ไม่ต้องหรอก ข้าเดินเองได้” เถียนฮวนส่ายหน้า
“อีกไกลกว่าจะถึง เจ้าเดินช้าไป หากอยากไปถึงเร็วหน่อย ปล่อยให้ข้าแบกเจ้าจะดีกว่า” กู้ฉางสุ่ยยังยืนกรานคำเดิม เขาจับแขนของนางมาวางไว้บนบ่าตนเองอย่างเอาแต่ใจ
เถียนฮวนปฏิเสธไม่ได้ จึงยอมปีนขึ้นหลังเขาอย่า
