ทั้งสองใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามในการล่าสัตว์ แต่กลับใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วยามในการขุดหย่วนจื้อ
พอเก็บหย่วนจื้อเสร็จ ดวงอาทิตย์ก็ลอยคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว
ไม่พูดพร่ำ ทั้งสองก็รีบเก็บของแล้วลงเขากลับบ้าน
ระหว่างทางที่เดินผ่านลำธารสายหนึ่ง กู้ฉางสุ่ยก็เอื้อมมือจับปลาหลี่ตัวยาวพอๆ กับตะเกียบมาได้สี่ตัว
ตกเย็น สองสามีภรรยาก็หอบหย่วนจื้อหนึ่งมัดใหญ่ กระต่ายหนึ่งตัว และปลาหลี่สี่ตัวกลับถึงบ้านตระกูลกู้
ทันทีที่เปิดประตู เจียงซื่อก็เดินออกมาเพราะได้ยินเสียง พอเห็นเข้าก็เลิกคิ้วขึ้นสูง
“ผู้ใดใช้ให้เจ้าหอบหญ้าป่ากลับมามัดโตขนาดนี้ รีบเอาไปทิ้งเลย! น้องชายเจ้ากำลังแต่งกลอนเขียนอักษรอยู่ในห้อง เดี๋ยวแมลงอะไรในนั้นออกมากัดน้องชายเจ้า ใครจะรับผิดชอบ”
“ท่านแม่ ไม่ใช่หญ้าป่าเจ้าค่ะ พืชชนิดนี้เรียกว่าหย่วนจื้อ เป็นสมุนไพรประเภทหนึ่ง” เถียนฮวนรีบตอบเสียงเบา “ท่านแม่ของข้า…สุขภาพไม่ค่อยดี หลายปีมานี้ต้องกินยาที่ปรุงจากหย่วนจื้อตลอด เมื่อก่อนพวกเราต้องซื้อ แต่ข้าเห็นว่าบนเขามี จึงเก็บส่งให้ท่านแม่ แบบนี้จะได้ไม่เปลืองเงิน ทั้งยังใช้เป็นของฝากสำหรับกลับไปเยี่ยมบ้านได้ด้วย”
เจียงซื่อเชิดปากขึ้นทันที “แต่งออกไปแล้
